Category Archives: Mijn Amerikaanse avonturen

Solden

Het is een bekend fenomeen dat in januari en juli de winkelstraten in België altijd drukker zijn dan andere maanden, en dat dankzij 1 fenomeen: solden. Winkels zijn bij wet gebonden om zich aan deze twee maanden te houden om al hun koopjes te afficheren. Niet in Amerika. Voor elke feestdag zijn er koopjes; Black Friday, End of Summer sale, Start of Summer sale, Memorial Day Sale, Fourth of July sale, de helft van het jaar kan je kleren kopen aan een gereduceerde prijs. Natuurlijk is dat leuk, maar het is ook tricky.  Voor je het weet heb je een broek gekocht die je niet nodig hebt omdat hij vijftig percent af was als je een aan volle prijs kocht, drie hemdjes terwijl je er maar 1 nodig had want vanaf 50 dollar waren er geen verzendingskosten etc…
In het begin liet ik me er redelijk gemakkelijk aan vangen, maar nu ik op het punt sta om te verhuizen ga ik nog eens mijn kast uitkuisen en dan zal ik wel merken of ik echt een tekort heb aan iets. Ik voorspel dat het waarschijnlijk niet het geval zal zijn, maar met mijn nieuwe positie zal ik misschien willen investeren in een paar meer formele kledingstukken… Gelukkig zijn er overal weer kortingen 🙂
Zonnige groetjes vanuit Pen Argyl!

Klaar voor de zomer!

Sinds ik terug ben van mijn van vakantie in Ecuador ben ik voltijds aan het werk bij Stafford House en ik amuseer mij er echt goed. Vorige week verving ik een van mijn collega’s die op vakantie was en het was echt perfect om er weer in  te komen. Ik ben echt blij dat ik heb besloten om bij Stafford House te komen werken want ik voel me er veel meer op mijn gemak en al mijn collega’s zijn ‘s ochtends even vriendelijk als in de namiddag. Het is soms nog even wennen aan al die studenten die ik niet ken, zeker omdat er ongeveer tien keer meer studenten zijn dan in LaL en ze in de namiddag meer keuze hebben qua programma, dus heel veel van hen heb ik nooit in mijn klas.
Vorige week heb ik dan even samen gezeten met Jon, mijn baas, om mijn schema voor de komende weken op te stellen. Momenteel is studentenadministratie onderbemand dus tot nader order steek ik daar een handje toe en geef ik les. Op dit moment heeft upper management het heel druk want eind juni komt ACCET op bezoek en we verwachten ook veel studenten deze zomer. ACCET is een bedrijf dat taalscholen accrediteert, waardoor we studentvisums mogen uitgeven. Om te beslissen of we onze accreditatie mogen houden komen ze om de paar jaar op bezoek om te checken of we voldoen aan alle voorwaarden van een geaccrediteerde school. Het is dus superbelangrijk voor Stafford House dat deze inspectie feilloos verloopt, want als we niet meer geaccrediteerd zijn, zouden we nog maar een tiental studenten overhouden. Hiervoor moet er nog redelijk wat in orde gebracht worden, zeker administratief, dus ze kunnen alle hulp gebruiken. Ik vond het wel een interessante uitdaging en het is natuurlijk ook goed om wat extra centen bij te verdienen!
De zomer is ook een drukke periode want veel scholieren hebben vakantie en komen naar Amerika om hun Engels bij te schaven. In juli hebben we elke week tussen de 10 en 35 nieuwe studenten die aankomen dus we moeten goed voorbereid zijn om iedereen zonder problemen te kunnen opvangen.
Sinds maandag doe ik dus administratief werk, maar gelukkig mag ik ook nog les geven. Nu mijn collega terug is uit vakantie heb ik mijn eigen klas met welgeteld 1 student. Anderhalf uur per dag geef ik zakelijk Engels aan een heel sympathieke mevrouw uit Brazilië die bij IBM werkt.  Het is voor mij ook iets helemaal nieuw maar het is een goed boek en ik kan er ook langzaam inkomen omdat we toch maar met ons getweeën zijn. Verder geef ik drie per week ook privéles aan een jongen die al sinds maart Engels leert maar na twee manden nog steeds problemen heeft om zichzelf voor te stellen. Stafford House was dan ook zo vriendelijk om hem deze lessen aan te bieden zodat hij toch wat vooruitgang boekt. Ik heb hem nu al twee keer les gegeven en mijn indruk is niet dat hij dom is, maar wel zeer verlegen. Hij heeft veel schrik om fouten te maken waardoor hij niet veel durft te zeggen, terwijl dat in de lage niveaus wel de beste manier is. Het probleem is ook dat hij niet graag toegeeft dat hij het niet verstaat, en in klasverband kan hij daar nog mee weg geraken maar met deze 1 op 1 sessies gaat dat natuurlijk niet. Veel herhaling en veel geduld zijn de sleutel tot succes hier.
Ik geef nog steeds ‘s avonds les aan mijn niveau vijf (B2 volgens het Common European Framework of Reference) en ik vind het nog steeds leuk! Ik heb het volledige boek al eens gegeven, dus ik ben veel comfortabeler met het materiaal, weet waar de problemen zitten en met welke thema’s ik me kan amuseren. Ik heb nog maar drie studenten die overblijven van de vorige sessie en het is wel tof om te zien hoe ze met kop en schouder er bovenuit steken, vooral voor spreken. Ik hoop dat mijn andere studenten binnen een paar weken ook zo goed Engels kunnen! Ik heb een mooie mix van nationaliteiten waardoor er automatisch altijd Engels wordt gesproken en het voor iedereen interessant blijft.

Dit weekend is een verlengd weekend dus ik ga eens checken of papa zijn AFS-ouders thuis zijn en of de prijzen een beetje mee vallen om een auto te huren. En anders zal ik wel een andere manier vinden om van mijn verlengd weekend te genieten 🙂
Wat zijn de plannen bij jullie?

Ecuador: een reisverslag

Hoe graag ik ook schrijf, een blog bijhouden is iets waar ik minder goed in ben dan ik aanvankelijk dacht. Ik ben net een week terug uit Ecuador en het wordt hoog tijd dat ik al mijn avonturen op papier zet, voor ik ze weer vergeten ben.

Dinsdag 2 mei kwam ik na drie vluchten aan op San Cristobal, een van de hoofdeilanden van de Galapagos, die op zo’n tweetal uur vliegen zijn van mainland Ecuador.
galapmap1000

Ik zag mama en papa direct staan van zodra ik door de “douane” was en wat me vooral op viel was hoe bruin ze wel zijn. Zelfs papa, die bij aanvang van hun reis alleen maar T-shirts met lange mouwen wou mee nemen omdat de zon zo schadelijk is voor de huid. Van de luchthaven wandelde we op het gemak naar de haven en bestelden lunch bij een naburig cafeetje waardoor ik handig gebruik kon maken van de wifi om wat berichtjes te versturen.

IMG_4016
De lokale straathond van San Cristobal: een zeeleeuw

Daarna was het door naar de boot, snel mijn valies afgezet en andere kleren aangedaan. Vandaar terug naar het vasteland en een aangename wandeling gemaakt op het eiland.

IMG_4192
Papa en ik met Kicker Rock op de achtergrond

Het was een mooie wandeling en goed om er weer in te komen. Ik had gelukkig ook geen last van een jetlag want het tijdverschil tussen Boston en de Galapagos is slechts twee uur. Na de wandeling liepen we nog wat rond in het dorp en ik leerde direct de plannen voor de volgende dag: varen naar Punta Pitt, wat snorkelen, wat wandelen en daarna terug naar de haven.
Op tocht naar Punta Pitt passeerden we wat dichter aan Kicker Rock, dat ook een erg populaire snorkelplaats is. Wij zijn er gewoon even gestopt voor wat foto’s om dan verder te varen.
IMG_4275
Tijdens het snorkelen vooral veel mooie vissen gezien, maar we hebben ook de kans gekregen om met de zeeleeuwen in het water te spelen. (Als je hun aandacht hebt en je draait een rondje of doet een koprol, dan doen ze je met veel plezier na.)

Punta Pitt is een bijzonder populair natuurpunt op San Cristobal omdat daar de blauwvoetgent, ook wel bekend als de blue-footed boobies, hun nest hebben.

IMG_4369

IMG_4373
Samen een nest bouwen

De blauwvoetgenten bouwen hun nest op de grond, waardoor je ze echt van heel dichtbij kan observeren. Ze zijn ook gewoon aan menselijke bezoekers en weten dat we geen kwade bedoelingen hebben, dus ze storen zich absoluut niet aan iedereen die zich staat te vergapen aan hen. Meer nog, ze lijken soms te poseren.

Naast de blauwvoetgenten heb je ook nog de roodvoetgenten. Zij hebben, jawel, rode voeten. Maar hun bek blijft blauw, wat er volgens mij echt bizar uitziet. IMG_4426

Het was een drukke dag maar ik heb er echt van genoten, het waren goede gidsen en ik heb veel geleerd en gezien.
Op de terugweg kregen we ook nog eens een onverwachts schouwspel:
IMG_4453
Toen we terug aan de boot arriveerden, was er de gebruikelijke wacht van dienst die op ons lag te wachten:

IMG_4002
Ze zien er grappig uit, maar stinken vooral en laten veel vuile sporen achter.

De volgende dag was lekker rustig, we zijn naar de kant gevaren en hebben wat inkopen gedaan en op een terrasje iets gedronken om te profiteren van het internet. Mama en papa hebben ook dankbaar van mijn Spaans gebruik gemaakt om wat betere deals te kunnen doen op de markt en in de late namiddag waren we onderweg naar het volgende eiland, Isla Isabela. Het varen ging vlot, er was een goed windje dat ‘s avonds helaas weg viel en we verder op motor hebben gevaren. Mama en papa hebben ondertussen al een mooie routine om ‘s nachts te varen en toen ik de volgende ochtend opstond moesten we nog maar twee uur varen.
Isla Isabela is een pak groter dan San Cristobal, maar dat wil niets zeggen. Er zijn geen bankautomaten en betalen met kredietkaart kan, maar dan is er wel een oplage van 22%. De taxi’s zijn er niet zo talrijk en het “toeristische” gedeelte van het dorp beslaat 1 straat van ongeveer anderhalve kilometer. Maar er zijn niet zo veel zeehonden, dus ook minder stank.
Nadat mama en papa de boot hadden ingecheckt bij de agent van dienst (geen politie, wel iemand die zich bezig houdt met het inchecken van zeilers) zijn we op zijn aanraden naar de reuzenschildpadden gaan kijken. Onderweg kwamen we ook deze prachtexemplaren tegen:
IMG_4477

IMG_4489
Ook al ziet hij er niet bijzonder fris uit, hij leeft wel degelijk nog. Oud zijn is lastig.

Op de terugweg hebben we dan ook onze activiteiten voor de volgende dag geboekt: snorkelen in Los Tuneles. De organisatie was zo vriendelijk om ons op de boot te komen oppikken en vandaar was het maar een uurtje varen. Los Tuneles (De Tunnels) is een complex van bruggen gemaakt uit lava. Er is veel zeeleven te vinden omdat het water er zo ondiep en warm is.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Met de Galapagos pinguïn en een blauwvoetgent

In tegenstelling tot Punta Pitt waren de vissen hier niet zo kleurrijk, maar ik heb wel zeepaardjes, roggen, schildpadden en haaien gezien. Ik kan alvast niet klagen.
Op de terugweg heb ik nog een paar manta roggen gezien die uit het water sprongen, hoewel het redelijk in de verte was.
De volgende dag was lekker rustig, mama en papa hebben de plooifietsen uitgehaald en samen zijn we naar El Muro de las Lagrimas (De Muur der Tranen) gefietst. Het was redelijk bergop op het einde, maar we zijn er geraakt en hebben onderweg ook nog veel mooie dingen gezien.

IMG_4509
Mama en ik met een wilde reuzenschildpad, die rap rap zijn hoofd weg stak toen we dichterbij kwamen
IMG_4526
Aan de Muur der Tranen
IMG_4538
Helemaal bovenaan, met uitzicht op de baai

El Muro de las Lagrimas is tussen 1945 en 1959 gebouwd door de gevangenen die toen op het eiland zaten. Ze heeft absoluut geen nut behalve de gevangenen bezig houden. De muur is honderd meter lang en vijfentwintig meter hoog en heeft aan velen het leven gekost. Een jammerlijke zaak, maar wel indrukwekkend niettemin.

De dag erna was al mijn voorlaatste dag met mama en papa, en we hadden een tocht naar een vulkaan geboekt waarvoor we vroeg uit de veren moesten. De vulkaan, Sierra Negra, is een van de vele actieve vulkanen op het eiland en de laatste uitbarsting dateert van 2005. Ze is echter geen gevaar voor de eilandbewoners omdat een uitbarsting van deze vulkanen vergelijkbaar is met een pot saus die overkookt. De magma schiet niet de lucht in om honderden meters verder te landen, maar loopt over de rand en dan langzaam naar beneden.
Het was ongeveer drie uur en half wandelen naar de top maar gelukkig waren we om acht uur begonnen met wandelen waardoor de temperatuur zeer aangenaam was.

IMG_4647
Bovenaan de vulkaan
IMG_4666
Papa in zijn typische klederdracht

We hadden veel geluk, de gids kon verstaanbaar Engels en het was een mooie dag. Mama had al gehoord van anderen die de wandeling hebben gemaakt en niets van de vulkaan hadden gezien omdat er zo veel lage mist hing. Van pech gesproken. Op de terugweg nog wat lekker gebabbeld met mama en papa en rond drie uur waren we terug op de boot. Ik heb nog wat gelezen, in het zonnetje gelegen en de dag was alweer bijna voorbij. ‘s Avonds zijn we dan gaan eten en toen moesten we opeens met ons bootje van de kade weer naar huis. Laagtij, weinig licht en veel rotsen. Makkelijk is anders. Maar papa heeft met onze hulp vakkundig de rotsen ontweken en we zijn veilig thuis geraakt. En zo zat mijn laatste avond op de boot er op. Het is ongelooflijk hoe snel de week voorbij is gevlogen. Het zeilen zelf is behoorlijk rustig, maar overal waar je bent is er veel te doen en te zien. Zeker voor mama en papa, want de kans dat zij daar ooit gaan terug komen is klein.

Ik ben natuurlijk ongelooflijk dankbaar voor deze wonderlijke vakantie en super trots op mijn ouders dat ze deze beslissing hebben genomen! Het inspireert voor later!
Meer over Quito later deze week!

Veranderingen op til

Het is ondertussen alweer veel te lang geleden dat ik nog eens een blogbericht postte, en ik heb belangrijk nieuws, dus het lijkt me een mooie gelegenheid om even rap uit de doeken te doen wat ik hier allemaal precies uitspook in Boston.

Op maandag 7 december 2015 ging ik aan slag als Engelse taalleerkracht bij LAL Boston  van maandag tot vrijdag en begon ik ook als vervangleerkracht (in geval van ziekte of vakantie) bij Stafford House Boston. Langzaam maar zeker begon ik wat ik had geleerd in mijn CELTA cursus toe te passen en voor ik het wist was ik een echte werkmens. Na amper twee weken bij Stafford House als vervangleerkracht kreeg ik de kans om de deeltijdse cursus op dinsdag- en donderdagavond over te nemen, een kans die ik uiteraard met twee handen greep. In januari begon ik ook met conversatieklassen op dinsdag- en donderdagnamiddag bij LAL waardoor mijn week er als volgt uit zag:
op maandag, woensdag en vrijdag werkte ik uitsluitend bij LAL van negen uur ‘s ochtends tot kwart na twaalf. Op dinsdag en donderdag kwam er dan ook nog een conversatieklas bij van 1 uur tot half drie (bij LAL) en een avondles van kwart na zes tot kwart na acht (bij Stafford House). Voor de doorsnee werkmens zijn deze uren belachelijk weinig (een totaal van 22 uur werken per week) maar voor een leerkracht is dit wel degelijk een voltijdse positie. Als beginnende leerkracht moet je daar nog de grondige voorbereiding van lessen bij tellen (wat voor mij ongeveer anderhalf uur per dag in beslag nam, afhankelijk van mijn naarstigheid), het zoeken van extra materiaal en persoonlijke evaluatie. Het duurdeeen tijdje vooraleer ik wist met welke grammatica studenten doorgaans moeilijkheden mee hebben, welke oefeningen in het boek niet super geschikt zijn om de grammatica te oefenen en hoe lang elke uitleg en oefening in beslag neemt. Maar rond februari/maart had ik het volledige boek reeds twee keer gegeven en dus werd het steeds gemakkelijker. Gelukkig maar, want nu kon ik meer tijd spenderen aan mijn conversatieklassen, die niet zo vlot verliepen als ik had gehoopt. Ik heb veel gelezen, veel gepraat en overlegd met collega’s, veel opgezocht op het internet over de verschillende manier om studenten Engels te laten praten, en tot op heden is dat met wisselend succes. Als je met vier studenten van Saoedi-Arabië zit met allemaal een verschillend niveau van Engels en niet al te veel motivatie om deel te nemen aan de les, is het niet bepaald gemakkelijk om ze allemaal Engels te doen spreken. Maar over het algemeen zijn mijn klassen toch een redelijk succes, denk ik. De studenten leren nieuwe dingen bij, ze hebben langzaam maar zeker respect gekregen voor mij en als ik aan het einde van de les vraag of ze zich hebben geamuseerd, is het antwoord 65% van de tijd ja.

Bij Stafford House liep alles zijn normale gangetje, na zes weken werden mijn intermediate studentenn upper-intermediate studenten en samen met hen begon ik vol goede moed aan niveau vijf. Een zestal weken geleden ben ik dan ook begonnen met zaterdag les te geven waardoor ik tot op vandaag 26 uur per week werk. Gelukkig was ik al zo ingewerkt in beide jobs dat het een kleine moeite was om die vier uur per week er nog bij te nemen. En het is weer extra geld dat ik kan sparen.
Op Stafford House ben ik dus ook een vaste waarde geworden, want op dinsdag en donderdag ga ik tussen mijn conversatieklas en avondklas niet naar huis, waardoor ik veel mensen ken die voltijds werken op Stafford House. Het verbaasde me dan ook niet echt toen ik in februari een aanbod kreeg om voltijds te werken bij Stafford House. Uiteindelijk ben ik niet op dat aanbod ingegaan, maar het was zeker een moeilijke keuze. Ik bleef mijn twee jobs als taalleerkracht combineren en was gelukkig. Maar het aanbod van Stafford House  bleef in mijn achterhoofd zitten, en een paar weken geleden nam ik de beslissing dat als ze me nogmaals een aanbod zouden doen, en het aanbod stond me aan, ik ja zou zeggen.

Eenmaal ik die beslissing had gemaakt, leek alles wat meer op zijn plaats te vallen. Ik bracht Jon (de Academic Manager en zo ongeveer mijn baas) op de hoogte van mijn beslissing en gisteren kreeg ik dan ook het officiële aanbod. Ik was natuurlijk super tevreden, maar ook nerveus, want dat wou zeggen dat ik vandaag mijn ontslag moest indienen bij LAL Boston. *slik*
Gelukkig was Laura (de General Manager en zeker en vast mijn baas) super begripvol en kon ik met een gerust hart vertrekken.
Volgende week is dus mijn laatste week bij LAL Boston, daarna ga ik twee weken op vakantie (mama en papa bezoeken in de Galapagos en Quito op mijn eentje ontdekken) en daarna begin ik voltijds bij Stafford House.

Ik kijk er alvast naar uit en mijn medecollega’s zijn ook enthousiast om mij nu ‘s ochtends te zien. Ik ben benieuwd naar hoe het zal verschillen met LAL Boston en hou jullie op de hoogte van hoe het mij vergaat in Boston!
Eén ding is zeker: terugkomen naar België staat niet direct op de agenda. (Behalve dan voor de feestdagen).

Vele groeten vanuit Boston!

New England road trip deel 2 (Saint John, Canada-Augusta-Montpelier-Woodstock-Boston-New York))

De roadtrip van Bertrand en mij is al zo’n drie maanden achter de rug en het is hoog tijd dat ik jullie weer wat meer details geven over wat we na Canada allemaal hebben gedaan.

Na slechts 1 dag Canada was het weer tijd om de VS binnen te rijden richting Augusta, Maine (donderdag 5 november). Na de vlotte oversteek van de VS naar Canada had ik verwacht dat de oversteek van Canada naar de VS in een mum van tijd zou verlopen, maar daar heb ik me toch serieus mispakt. We werden tegen gehouden aan de Amerikaanse grens en daar was het documenten afgeven, verklaren wat we bij hadden in onze frigobox, uitstappen en binnen wachten. Jullie herinneren het zich misschien niet meer, maar ik noch Bertrand hadden een kredietkaart om de auto te huren, dus had mijn vriendin Kenna de hare geleend. De grensagenten trokken grote ogen toen ik uitlegde dat zij de auto voor ons had gehuurd omdat wij geen kredietkaart hadden, zeker omdat ik zo dom was om te zeggen dat ik haar nog maar een kleine twee maand kende. Ze moesten ook een paar keer kijken naar Bertrand zijn paspoort want daar staan nogal veel stempels in van al zijn reizen en al dit gecombineerd met het feit dat we in totaal 1 dag in Canada waren geweest, het was op z’n minst verdacht… Ik dacht al bij mezelf dat ik zou moeten bellen naar Kenna om het grote misverstand uit te klaren, maar na een drietal kwartier mochten we dan eindelijk terug naar onze auto en waren we onderweg naar Maine. Bertrand was duidelijk blij om weer in Amerika te zijn en kocht meteen een dozijn donuts. Ik heb het gehouden bij een milkshake.2015-11-05 15.28.31

Bertrand en ik hadden een Frans-Canadese/Amerikaanse familie gevonden in Gardiner waar we bij konden slapen en dat was een heuse ervaring. We hebben appels geraapt, met de kinderen gespeeld (twee jongens van drie en vijf denk ik), Bertrand heeft een poging gedaan om slacklining te doen (wat er niet gemakkelijk uit zag) en we hebben huisgemaakte cider gedronken. Ze zijn zeer milieubewust, wat je onder andere merkt aan het composterend toilet. (Spoiler alert: wat volgt lees je beter niet als je aan het eten bent.) Wat je je daar moet bij voorstellen is een emmer onder een wc-bril waar je eerst normaal naar toilet gaat en dan in plaats van door te trekken kap je er een goede schep zaagsel bovenop (tegen de geur) en klaar is kees. De emmer wordt dan uiteraard op tijd geleegd. Ze hadden ook een zelfgemaakte sauna waar Bertrand en ik met veel plezier gebruik van hebben gemaakt en daarna hebben we samen met kindjes naar Aladdin gekeken. Al bij al een toffe avond! En ik heb voor het eerst tofu gegeten, terwijl ik daar normaal echt geen fan van ben maar met wat saus en groentjes is het wel oké. 🙂
Die ochtend (vrijdag 6 november) zijn we op hun aanraden naar de A1 Diner gaan ontbijten, zowat het enige toeristische dat daar te doen valt. Ze hebben geen website, maar hier is de link van Tripadvisor.
Hier enkele foto’s van een slaperig dorpje onderweg:

Na ons ontbijt hebben we afscheid genomen van de familie en rond de middag waren we onderweg naar Montpelier. In Montpelier vonden we geen couchsurfers om ons op te vangen, dus waren we genoodzaakt om een goedkope motel te vinden en die hebben we dan gevonden in Barre. In Barre is er niets te doen maar omdat ons motel een superkoopje was besloten we om eens goed te gaan eten in Montpelier zelf. Al snel vond ik op het internet een restaurant dat er de moeite waard uit zag: NECI on Main. Het restaurant wordt gerund door de studenten van de New England Culinary Institute en ze hebben niet teleurgesteld. Bertrand en ik hebben het dan ook niet gelaten om $20 te sponsoren om de studenten een duwtje in de rug te geven.

De volgende dag (zaterdag 7 november) waren we dan onderweg naar Woodstock, Vermont,maar niet zonder een tussenstop in Green Mountain & Finger Lakes National Forest. Het moest een gematigde wandeling worden van een tweetal uur, maar omdat er geen duidelijke bordjes stonden en we geen plannetje hadden, werd het een wandeling van bijna vier uur. Maar we waren gelukkig voor donker uit het bos en weer bij de auto. Ondanks het feit dat we verloren zijn gelopen en een groot stuk opnieuw hebben moeten doen, was het wel een mooie wandeling! Kijk zelf maar:

 

Ik had voor we op onze roadtrip vertrokken al gezien dat de Ben&Jerry’s fabriek in Vermont was, maar was dat helemaal uit het oog verloren tot we opeens een bordje passeerden met daarop een pijl richting de fabriek. Dat konden we natuurlijk niet laten liggen. We kochten er een ticketje ($3), stuurden een bericht naar onze host van de avond en vijf minuten later kregen we alles te horen over Ben&Jerry’s. Het was echt tof en ik heb toch veel geleerd. Ondanks het feit dat Ben&Jerry’s nu supergroot is, zijn ze klein begonnen en steunen ze nog steeds kleine bedrijven. De oprichters (Ben & Jerry) zijn ondertussen al in de 80 maar ze komen af en toe nog kijken hoe het er aan toe gaat. Het beste gedeelte van de tour waren uiteraard de gratis “proevertjes”. En je kan niet uit fabriek vertrekken zonder ijscrème…

Bertrand ijscreme
(Het heeft eventjes geduurd tegen dat ik een goede foto had, en het begon een beetje op Bertrand zijn zenuwen te werken dat hij van mij er kweetniehoecontent moest uitzien)

2015-11-07 16.49.36
Smaken die waren, maar niet meer zijn :/

Daarna zijn we uiteindelijk bij Jake en zijn vrienden in Woodstock geraakt en het was best wel een toffe avond. We hebben Exploding Kittens gespeeld, aan een kampvuur gezeten en muziek gemaakt. Het enige jammere was dat iedereen aan het drinken was, maar Bertrand en ik hadden geen alcohol bij en kregen ook niets aangeboden, dus terwijl iedereen steeds zatter werd, werd ik voornamelijk steeds moeër… Toch heb ik samen met Bertrand als een van de laatste uitgehouden en na een snelle douche om de geur van de rook uit ons haar te wassen, doken we ons bed in.

Op zondag 8 november waren we weer op weg naar Boston, maar niet zonder een tussenstop in Salem om de tentoonstelling van Theo Jansen zijn strandbeesten te bezoeken. Ik had er nog nooit van gehoord maar Bertrand zijn enthousiasme was aanstekelijk en ik heb echt genoten van de tentoonstelling. Het is echt heel interessant om te zien hoe de kunstenaar/uitvinder pvc-buizen omtovert tot heuse constructies met mechanismen waarvan mijn hoofd gaat draaien. Hier zijn een paar foto’s van Bertrand die met een strandbeest wandelt, om ze te zien in hun “natuurlijke habitat”, klik hier.

Na de tentoonstelling zijn we dan op aanraden van mama naar het shoppingcenter van Burlington geweest en hebben eens gezien wat er zo speciaal was aan The Cheesecake Factory. Na twee stukken (een per persoon) van Amerikaans proporties (ongeveer twee keer zo groot als die van opa in Aalst) hadden we gegeten voor de rest van de dag en waren we onderweg naar Boston city. ‘s Avonds kwamen we dan moe maar tevreden aan in onze airBnB en hebben we de auto leeg gemaakt want die moest de volgende ochtend terug. Het was eventjes sleuren met al het gerief, maar na een paar keer trappen lopen, was dat ook al weer achter de rug.

Maandag 9 november hebben we dan de auto terug gebracht en de Harvard campus en het Isabella Stewart Gardner Museum bezocht, een beetje te duur naar mijn zin maar wel de moeite waard als je van voornamelijk Italiaanse kunst houdt. Ze hebben ook een hele mooie binnentuin waar het altijd zomer lijkt.

Omdat we de eerste keer ook te laat waren om de trappen van Bunker Hill Monument te beklimmen, hebben we dat die dag dan ook gedaan. Ik had gehoopt op een iets mooier uitzicht helemaal vanboven, maar het was toch wel leuk om bovenaan met nog wat andere mensen te bekomen van de 294 trappen.

IMG_1469
Bunker Hill Monument van onderaan

IMG_1468

IMG_1467
Bunker Hill Monument uitzicht bovenaan

‘s Avonds hebben we dan Sally en Kenna uitgenodigd om te komen eten in onze zeer beperkte airBnB maar jammerlijk genoeg had Bertrand hem zich een beetje mispakt aan hoe pikant de pepers waren die we hadden… Die avond heb ik geleerd dat ik vrijwel zonder problemen in Thailand zou kunnen leven (afin, als het op eten aankomt toch) en zelfs Bertrand moest met verbazing toekijken naar het (schijnbaar) gemak waarmee ik mijn bord (bijna) leeg at.

Op dinsdag 10 november waren we dan onderweg naar een paar dagen NY. Ik had een toffe airBnB gevonden en nadat we ons even opnieuw hadden georiënteerd waren we onderweg. Dinsdag zijn we naar het World Trade Center memorial museum geweest en zonder het te beseffen kwamen we net op tijd om gratis tickets te bemachtigen die elke dinsdag tussen 6 en 8 worden uitgedeeld. Het was een lange rij, maar uiteindelijk hadden we dan ons kaartje en konden we naar binnen! Ik had de eerste keer blijkbaar een groot stuk gewoon overgeslagen (zonder het te beseffen uiteraard) dus ik was aangenaam verrast. Het is niet bepaald vrolijk, maar dat wist ik al van de vorige keer en ik heb veel bijgeleerd, dus ik was tevreden.
Woensdag zijn we naar het Guggenheim geweest, waar er een tentoonstelling was van Alberto Burri en ik vond het bijzonder interessant. Niet altijd mijn ding en Bertrand en ik waren het zelden eens over wat we mooi vonden, maar des goûts et des couleurs, on ne discute pas’. Oordeel zelf wat je ervan denkt:

Na het Guggenheim zei we naar het American Museum of Natural History geweest omdat ik vorige keer enkel de exhibitie van indrukwekkende dieren en de dinosaurussen had gezien en toch wel het gevoel had dat er veel meer te zien was. Toen ik zag dat er een “exhibitie” was met echte vlinders, was ik verkocht. Ik bedoel, rondlopen in een serre met levende vlinders, wie zegt daar nu nee tegen?

We zijn ook naar de hal geweest waar ze zoogdieren tentoonstellen die zijn opgezet in hun natuurlijke habitat, best wel indrukwekkend en leerrijk! De hal is nogal groot en ook al had ik de hele dag in dat museum kunnen rondlopen, Bertrand had een beetje genoeg van al die musea en wou nog wat genieten van het mooie weer voor hij terug naar België vertrok. We zijn dan nog naar de dinosaurussen gaan kijken en zijn dan een frisse neus gaan scheppen in Central Park voor we terug naar het appartement gingen om Bertrand zijn rugzak te halen en een uurtje later heb ik hem veilig en met tranen in de ogen op het vliegtuig gezet. Gelukkig had ik Taylor Swift en Omi om mij gezelschap te houden op de Greyhound terug naar Boston.

Zo, dat was het dan, enorm veel maar ik beloof plechtig om wat meer te schrijven in 2016!
Hou dus zeker mijn blog in de gaten om te weten wat ik nu allemaal uitspook in Boston!

New England roadtrip: deel 1 (Boston-Hanover-Portland-Bar Harbor-Saint John, Canada)

Hallo iedereen!

Ik schrijf dit bericht vanuit het koude maar prachtige Saint John in New Brunswick, Canada. Bertrand en ik zijn rond elf uur deze ochtend de grens overgestoken en blijven in Canada tot morgen. Maar laat mij eens gauw een verslagje geven van wat we al allemaal gedaan hebben.

Op donderdag 29 oktober is Bertrand na een lange reis aangekomen in Boston. Het was een heuglijk weerzien en na rap een potje te hebben gekookt zijn we moe maar tevreden in ons bed gekropen. De volgende dag zijn we naar het Arnold Arboretum van Harvard geweest dat op een halfuurtje wandelen bij mij thuis ligt en in de namiddag hebben we dan de Freedom Trail gedaan. ‘s Avonds zijn we iets gaan eten met wat vrienden van mijn cursus maar we hebben het die avond kort gehouden want Bertrand had het toch wat lastig met zijn jetlag en met het openbaar vervoer naar huis zijn we toch altijd eventjes onderweg.
Zaterdagochtend zijn we naar de markt van Roslindale geweest en hebben we de brouwerij van Sam Adams bezocht. Het plan was om daarna naar het museum van Isabella Gardner te gaan maar daar hebben we toch van afgezien omdat het nogal duur is en ik ook wat moe was. In plaats daarvan hebben we onze roadtrip uitgestippeld en een dutje gedaan 🙂 (Waardige vervangers, als je het mij vraagt). ‘s Avonds zijn we dan kreeft gaan eten, echt heel lekker en absoluut niet duur! Gezien het Halloween was gingen we die avond nog naar een enge film kijken (Primal Fear, met Richard Gear en Edward Norton, een echte aanrader) maar Bertrand was nog altijd wat moe en we moesten de volgende dag er vroeg uit, dus zijn we na tien minuten film gaan slapen.

Voor de Facebookloze mensen, hier volgen wat foto’s:

Arnold Arboretum
Arnold Arboretum
Peters Hill panorama
Peters Hill panorama
Bertrand eet Boston Cream Pie
Bertrand eet Boston Cream Pie op de Freedom Trail
IMG_1344
Bezoek aan de brouwerij van populair Boston gebrouwen bier Sam Adams

De volgende dag (1 november) moesten we er vroeg uit want ik moest nog al mijn spullen in mijn twee valiezen krijgen (dat is niet helemaal gelukt maar gelukkig had ik nog wat extra zakken), we moesten nog de kamer opruimen, de frigo leegmaken, afin, gewoon alles bij elkaar rapen voor we aan onze roadtrip begonnnen. Ik had online aangegeven dat we de auto om tien uur zouden gaan halen bij de verhuurdienst, en uitgerekend dat we rond twaalf uur dus zouden kunnen vertrekken naar Salem. Helaas hadden Bertrand en ik niet gerekend op het feit dat je bij Budget een kredietkaart moet hebben om de auto te kunnen afhalen en een Prepaid Visa niet hetzelfde is. Een paar telefoontjes laten hebben we dan het geluk gehad dat een vriendin van mij haar kredietkaart wel wou lenen (het bedrag gaat er pas af aan het einde van de reis, en dat mogen we gelukkig wel met een prepaid visa betalen) en rond half een vertrokken we dan eindelijk richting huis om alles in te laden, en rond drie uur waren we met veel vertraging op weg naar Salem. Het begon al aardig te schemeren toen we aankwamen in Salem, maar we hebben toch nog eventjes van het daglicht kunnen genieten voor we door reden naar Hanover (in Maine).
Hier zijn wat foto’s getrokken in Salem:

IMG_0789

IMG_0798

IMG_0800

Na Salem zijn we doorgereden naar Hanover, Maine. Het was al redelijk donker toen we vertrokken uit Salem en helemaal donker toen we aankwamen in Hanover. Daar hebben we op de zetel geslapen (couchsurfen)  bij Vanessa, Mindy en haar vriend, allemaal sympathieke mensen die ons heel wat goede tips hebben gegeven over dingen die we konden doen in de buurt. De volgende ochtend (maandag 2 november) zijn we vroeg opgestaan om snel even door de campus van Dartmouth te rijden en dan waren we onderweg naar Crawford Notch State Park voor een stevige wandeling. Snel nog even gestopt in Bretton Woods want dat lag toch op de weg en nu kunnen we lekker opscheppen dat we het zeer chique hotel hebben gezien waar het IMF is ontstaan. Yeey!

Bretton Woods hotel
Bretton Woods hotel
Bretton Woods hotel
Bretton Woods hotel

In Crawford Notch State Park hebben we een prachtige wandeling gemaakt langs de Arethusa Falls trail en Frankenstein Cliff (niet vernoemd naar het monster, maar naar een schilder). Het was ongeveer 5 miles en daar hebben we zo’n drie uur op gewandeld, inclusief rustpauzes. Erg mooi, maar het padje was niet altijd even bewandelbaar, wat het wel leuk maakt!

IMG_1362

IMG_1363

IMG_1364

IMG_1367

IMG_0821

Na ons prachtig bezoek aan de White Mountains zijn we naar Portland gereden. Het plan was daar om bij iemand op te zetel te blijven slapen (couchsurfen) maar we hadden nog geen antwoord gekregen dus hebben we ons dan maar een kamer in een klein en charmant hotelletje geboekt. Na een welverdiende douche hebben we een beetje onze plannen voor de volgende dag geregeld en zijn we iets gaan eten in de Great Lost Bear. Het is een indrukwekkende bar met 69 soorten bier op tap, en de drank was dan ook dik in orde, maar het eten was nogal typisch Amerikaans. Het “smaakte naar diabetes”, om het met Bertrand zijn woorden te zeggen.
In principe was het plan van de volgende dag om te gaan kajakken op een meer met bioluminescentie maar toen ik telefoneerde naar de organisatie was het veel te koud om ‘s avonds nog op het water te gaan, en we zouden daar nooit in de late namiddag geraken dus dat idee hebben we dan maar snel afgeschaft. In plaats daarvan hebben we de volgende dag (dinsdag 3 november) de brouwerij van Allagash bezocht, een brouwerij die zich heeft laten inspireren op onze Belgische bieren, dus dat was wel de moeite. Bertrand heeft een fles (van 75 cl) gekocht van Allagash Interlude, een lekker bier dat we hebben mogen degusteren! Straf, en met zijn spontane gisting geïnspireerd op de Brusselse Gueuze.

Vaten gespot in de Allagash brouwerij. Ik vraag me af wat voor bier er in zit?
Vaten gespot in de Allagash brouwerij. Ik vraag me af wat voor bier er in zit?

IMG_1376

IMG_1377

Na ons bezoek aan deze toffe brouwerij in Portland zijn we via Camden doorgereden naar Bar Harbor. Het was een lange rit en we waren dan ook blij om even onze benen te kunnen strekken in Camden, een klein havenstadje in Maine.

IMG_0826

IMG_0827

‘s Avonds zijn we dan aangekomen in Bar Harbor en vermits het al donker was (nu we terug op winteruur zijn overgeschakeld is het hier donker om half vijf) zijn we direct naar onze volgende host gegaan, Preston. Preston is een sympathieke kerel die nu nog als ingenieur voor de US Navy werkt maar binnenkort terug verhuist naar Alabama, waar hij is opgegroeid. Hij weet niet goed wat hij daar gaat doen, maar als ingenieur heb ik er alle vertrouwen in dat hij snel werk gaat vinden. We hebben gekookt, naar tv gekeken (Fast & Furious 6) en rond tien uur onze nest in gekropen, want ik had het in mijn hoofd gehaald dat een zonsondergang vanop Cadillac Mountain toch wel de moeite was om te zien. Dat wil dus zeggen dat we deze ochtend (woensdag 4 november) om vijf uur zijn opgestaan om om twintig voor zes te vertrekken naar Cadillac Mountain, een twintigtal minuutjes rijden. Om zes uur hadden we dan een prachtig plekje gevonden aan een meer met zicht op twee heuvels en toen begon het wachten. Het was heel mooi, maar helaas hebben we de zon niet gezien, ze zat verborgen achter de bergen 😦 Maar het heeft ons wel een mooie foto opgeleverd!

IMG_0844

Van Bar Harbor zijn we non-stop doorgereden naar de grens met Canada en eens we de grens over waren hebben we een korte stop gemaakt in Saint George en dan was het op weg naar Saint John. Rond half een zijn we dan in het centrum aangekomen en hebben iets gegeten in Tim Horton’s. Na een beetje de stad te hebben verkend zijn we naar onze host van deze avond gegaan. We zijn echter niet lang gebleven want het was al twee uur en we wouden nog gaan wandelen in het park. Het Irving Nature Park ligt hier in de buurt en is echt prachtig! We hebben een mooie wandeling van ongeveer twee uur gemaakt en dan was het weer hostwaarts. (Mits nodige omzwervingen, want ik was de kaart aan het lezen en Bertrand was het galante vriendje dat gedwee naar mij luisterde 😛 ). Hier zijn wat foto’s van onze wandeling.

IMG_0847

IMG_0851

IMG_0852

IMG_0853

Stekelvarken gespot! Hij waggelde nogal.
Stekelvarken gespot! Hij waggelde nogal.

Bon, dat is het zo voor nu, een hele boterham, ik weet het, maar we hebben al zo veel gedaan en gezien op deze korte tijd. We hebben een druk schema voor de volgende dagen dus ik zal mijn best doen om binnenkort weer wat foto’s en verhalen op de blog te posten!
Het gezin waar we nu trouwens bij blijven zijn een vader en moeder met drie meisjes, de oudste is 12, de middelste 8 (of 10, zoals ze zelf beweert) en de jongste 6 (schat ik), heel erg gelijkaardig dus aan mezelf en mijn zussen. Best wel interessant om die dynamiek als een buitenstaander mee te maken!

Wat hebben jullie gedaan deze week?

I made it!

Na vier weken die tegelijkertijd voorbij zijn gevlogen en tergend traag gingen, ben ik er geraakt. Ik kan me niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik vier weken aan een stuk zo hard heb gewerkt, maar dat is nu dus officieel voorbij. Natuurlijk ben ik blij dat ik morgen niet om zes uur moet opstaan, maar het feit dat ik nu niet meer elke voormiddag in de les zit en elke namiddag les geef, wil ook zeggen dat ik mijn cursusgenootjes niet meer zo vaak ga zien, en dat maakt mij minder blij. Gelukkig zijn we met een paar die voorlopig in Boston blijven en ga ik niet hele dagen moederziel alleen zijn. De komende twee weken zijn mijn plannen behoorlijk beperkt: afspreken met vrienden, werk zoeken en een nieuwe woonplaats zoeken. Laten we hopen dat die laatste twee zonder al te veel problemen gaan.
Van donderdag 29 oktober tot woensdag 11 november komt Bertrand op bezoek en gaan we New England met de auto verkennen. Er zijn nog geen al te vaste plannen, maar Bertrand heeft de Lonely Planet gekocht en ik check het internet voor goede tips. We hebben tien dagen om te zien hoe ver we geraken 🙂 Ik kijk er naar uit, ik heb de Amerikaanse oostkust nog niet gezien en het is de ideale tijd om de prachtige natuur te ontdekken die New England te bieden heeft.
Ik ben nerveus voor wat er daarna komt, maar ik kijk er ook naar uit. De onafhankelijk die vast werk me zal bieden, wonen in Amerika, les geven, het zijn dingen waar ik al eventjes van droom. En ook al zal het niet gemakkelijk zijn om Bertrand te moeten missen, ik weet dat we sterk genoeg zijn om dit aan te kunnen. En ik ben hier natuurlijk niet alleen. Ik heb tijdens de cursus vrienden gemaakt die ik niet gauw zal vergeten, papa zijn Amerikaanse (AFS-) familie is er voor me, en nu ik de trotse eigenaar ben van een smartphone, zijn mijn zussen, ouders en Belgische vrienden ook niet veraf.
Pratend met al de mensen die ik hier heb leren kennen, besef ik nogmaals hoe geprivilegieerd ik ben opgegroeid. Ik heb tot mijn 25ste nooit huur moeten betalen of moeten zorgen voor mijn eigen eten, kleren of vervoer. Mijn ouders hebben al mijn opleidingen betaald en ik heb doorheen de jaren elke maand zakgeld gekregen. Maar tegelijkertijd hebben ze mij ook de waarde van geld leren kennen. Veel meer dan vroeger denk ik twee keer na voor ik iets koop, probeer ik actief op zoek te gaan naar korting en koop zoveel mogelijk in de goedkope supermarktketens. Ik weet dat ik mezelf gelukkig mag prijzen met zulke goede ouders! Ze hebben me zo goed mogelijk voorbereid op mijn avontuur als maar zijn kan en hebben hun eigen avontuur meer dan verdiend!
Danku mama en papa!

Het gaat druk worden…

Ook al had ik beloofd om zondag wat meer over Boston te vertellen, ik had niet bijzonder veel inspiratie en ook niet zo veel om over naar huis te schrijven. (Sorry Frouwkje om je te moeten teleurstellen) Vandaag daarentegen…

Vandaag was de eerste dag van de CELTA cursus en het belooft een drukke vier weken te worden. Voor de mensen die zich afvragen wat CELTA nu precies is, het is de afkorting van Certificate in English Language Teaching to Adults en met dit certificaat kan ik dus lessen Engels gaan geven aan mensen wiens moedertaal niet Engels is, denk aan mensen die internationale taalcursussen willen volgen of immigranten en vluchtelingen die weinig of geen Engels kunnen. Het is een heel erg praktische cursus die ook zeer hoog in het vaandel wordt gedragen in de wereld van EFL (English as a Foreign Language). Ze wordt niet voor niets georganiseerd door de universiteit van Cambridge!
De indruk die ik heb van de cursus na dag 1 is dat het veel werk zal worden. We hebben vandaag onze klas ontmoet aan wie we (ik en drie andere medestudenten) vanaf morgen les zullen geven. De studenten hebben een matige kennis van het Engels en zijn allemaal volwassenen die hier in de VS wonen. Het leuke is wel dat ze allemaal gemotiveerd zijn om Engels te leren, in tegenstelling tot de tieners die ik soms had op de taalkampen waar ik heb gewerkt. Na twee weken wisselen we dan met de overige vier studenten die nu in het niveau staan met mensen die goed maar niet uitstekend Engels praten.
Mijn dag ziet er als volgt uit: in de voormiddag krijgen we didactiek en wordt ons lessenplan voor die namiddag overlopen met de prof. In de namiddag geven we dan les (meestal 40 minuutjes en 1 keer een uur), krijgen we feedback en hebben we een uurtje om onze volgende les voor te bereiden. Naarmate de cursus vordert gaan ze steeds minder en minder ons handje vasthouden en als we dan een vol uur moeten vullen staan we helemaal op ons eigen benen.
Naast les geven moeten we ook een totaal van vier essays schrijven over een bepaald onderwerp tussen de 750 en 1000 woorden. Op zich valt dat dus wel mee, maar in combinatie met al het voorbereidingswerk zullen het dus drukke weken worden. Voor mensen die zich graag wat willen verdiepen in dit onderwerp, neem eens een kijkje op volgende (Engelse) website: http://www.teachinghouse.com/tesol/the-celta-course en klik ook op de onderwerpen in de linker zijbalk.

Maar nu wat meer over Boston zelf. Het is een heel aangename stad met een leuke sfeer, niet zo toeristisch als NY en dat spreekt me wel aan.

Hoewel er veel Starbucks zijn, vind je er nog meer dunkin donuts!
Je kan geen 100m wandelen zonder er eentje te spotten. Op straat, in de metrostations, soms zelf in een klein hoekje in de supermarkt. Al een geluk dat ik niet zo rap in de verleiding wordt gebracht, want het zou me zuur te komen staan!
De cursus zelf is op het plein Faneuil Hall, een zeer mooie locatie in het midden van de stad. Enkele sfeerbeelden:

Marktplaats Faneuil Hall
Marktplaats Faneuil Hall
IMG_4461
Quincy Market gebouw, waar de vele toeristen hun soeveniers kunnen kopen

IMG_4462

IMG_4463
Hier is het Kerstmis het hele jaar door!

Ik weet dat het qua foto’s voorlopig niet veel soeps is, maar ik beloof dat ik daar de komende dagen wat verandering in zal brengen!

Ik woon niet in Boston zelf maar 30 minuutjes uit het centrum in Roslindale. Ik huur een kamer in een huis waar een koppel woont met haar moeder en dan nog vijf andere mensen die hier kamers huren. De meesten zijn van Aziatische afkomst en dus zeer zwijgzaam, maar sinds dit weekend is er ook een Duitser (Stefan) in de kamer naast mij en met sla ik geregeld een praatje. Iedereen is behoorlijk prive en blijft ‘s avonds op zijn kamer, maar gelukkig heb ik genoeg interactie met mijn medestudenten in de cursus om niet volledig onnozel te worden.
Roslindale is een erg aangenaam dorp, elke zaterdagvoormiddag is er een marktje waar je voornamelijk groenten en fruit kan kopen, maar er is ook een standje dat koekjes verkoopt, een standje met thee en kruiden en eentje met gerookte vis. Best wel tof! Iedereen heeft hier ook een apparaat op zijn smartphone om kredietkaarten te lezen, echt een topuitvinding aangezien ik vijf dollar moet betalen elke keer als ik geld wil afhalen.
En om af te sluiten: het weer. De voorbije week was het nog echt warm (rond de 28ºC) maar ik denk dat het de komende week zal beginnen afkoelen, vandaag was het ongeveer 22ºC met veel wind en morgen geven ze maar 18ºC. Aangezien ik elke dag twintig minuutjes moet stappen naar het treinstation zal ik mijn winterjas goed kunnen gebruiken! Zolang er maar geen scenario’s zijn zoals de vorige winter (toen is er meer dan 2,5m sneeuw gevallen, net geen record) denk ik dat ik de kou wel zal overleven. Ik ben alleszins goed voorbereid!

Zo, dat is het voor nu, ik beloof meer foto’s te uploaden als mijn kamer wat minder rommelig is 🙂
Groetjes uit Boston!

Bezoek vrienden en familie

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog iets geschreven heb over mijn reizen in de VS, dus hier gaan we!

Na mijn superdruk weekend in New York was ik klaar om een beetje te ontspannen, dus heb ik de Greyhound naar Chicago genomen, om mijn AFS-vriendin Hannah te bezoeken. Van daar zijn we naar haar huis in Burlington, Wisconsin gereden. Ik was moe van de reis dus nadat Hannah me had meegenomen naar Charlie’s om er gefrituurde cheese curds uit te proberen hebben we op de zetel wat gerelaxed met Benedict Cumberbatch als Sherlock op Netflix samen met Milo en Tazz. IMG_1113

Hannah moest die nacht werken in het ziekenhuis, maar ik verkeerde in goed gezelschap. 😀 Wie kan nu nee zeggen tegen knuffels met deze pluisbollen?? Op dinsdag zijn we (Hannah, haar mama Sue en ik) haar opa gaan bezoeken die aan Lake Geneva woont en hebben samen geluncht. Hannah was nog steeds moe van haar werk dus terwijl ze een dutje deed hebben Sue en ik met haar opa gebabbeld. Ook al had Hannah me gewaarschuwd dat haar opa een beetje vreemd is, ik vond het een zeer vriendelijke meneer. Ik heb zelfs een gratis ijsje en pet van Boston gekregen!

creamsicle

Foto op 16-09-15 om 07.07

Woensdagavond moest Hannah niet weren dus zijn we op een (ik geef toe, zeer romantische) date geweest en zijn naar Shaun het Schaap: De Film gaan kijken en daarna iets gaan eten. De film was goed, maar als het op animatie aankomt, heb ik nog altijd liever Despicable Me of How to Train your Dragon. (Voor de nieuwsgierigen, hier is de trailer in het NL: https://www.youtube.com/watch?v=w1t-v43Hw0E)
Donderdag en vrijdag werden gevuld met Sherlock (en ook een beetje Dr Who) en op zaterdag was het al terug tijd om te vertrekken. 😦 Maar eerst hebben Hannah en ik het kunst museum in Milwaukee bezocht. Helaas zijn er verbouwingswerken bezig en konden we maar een kleine tentoonstelling zien. Er waren veel mooie kunstwerken van schilders zoals Jackson Pollock and Mark Rothko.

IMG_4408

IMG_4410

We hebben ook lang Lake Michigan gewandeld en genoten van het goede weer!

IMG_4421

Daarna was het tijd voor mij op de Greyhound naar Pen Argyl te nemen, een klein dorpje in het oosten van Pennsylvania. Ik ga je niet vervelen met de details van mijn reis maar spoel door naar het leuke gedeelte: papa zijn AFS ouders terug zien. Ik ben aangekomen zondagavond en na een douche was ik helemaal klaar om te gaan slapen. Maandag was het de Amerikaanse Dag van de Arbeid en zijn Dad (want zo noem ik hem) en ik naar de optocht geweest. Het is vooral een twee uur durende parade van brandweerwagens en politie die hun sirenes laten gaan terwijl ze met snoep gooien. Ik ben nog steeds verbaasd dat mijn oren al dat lawaai hebben overleefd!

Opening van de parade
Opening van de parade

IMG_4429

IMG_4443

IMG_4445

Cheerleaders
Cheerleaders
fanfare
fanfare

IMG_4460

Snoep dat ik geraapt heb (en uiteindelijk heb weg gegeven)
Snoep dat ik geraapt heb (en uiteindelijk heb weg gegeven)

De optocht passeerde aan papa zijn AFS nicht Jesica dus hebben we voor en na de parade bij haar gegeten en het was leuk om de hele familie terug te zien en bij te praten!
Op dinsdag en donderdag zijn we gaan zwemmen en ik heb Amanda’s puppy Lily ontmoet. Ze is echt een schatje!

Lily!
Lily!

Op woensdag was het superslecht weer dus zijn Jesica en ik in een outlet gaan winkel voor we haar dochter Sariena (spreek uit: Serena) gingen oppikken.
Op vrijdagavond is iedereen komen eten, Dad heeft kip gegrild op de barbecue en in de oven, Amy heeft haar fameuze pierogi meegebracht (een soort lasagne gemaakt van ajuin, puree en gerapte kaas en natuurlijk pasta) en Terry heeft haar begeerde witte kool salade (met noedels) gemaakt. Het was een zeer geanimeerde avond! We hebben veel gelachen, we hebben over papa gepraat als AFS student en herinneringen opgehaald aan mijn bezoek in 2006. Ik heb veel plezier gemaakt en ben tevreden in bed gekropen. Zaterdagochtend zijn Jesica, Sariena en Amanda (Jesica’s zus) naar een vlooienmarkt geweest. De dingen die je daar kan vinden… Daarna was het wederom tijd om mijn valiezen te maken en in de gietende regen zijn Dad, Amy en ik naar Allentown gereden en was ik op weg naar Boston!

Maar meer over Boston op zondag!

Aankomst in hectisch New York

Hallo iedereen! Ik ben nog maar een paar dagen in de VS, maar er is al veel gebeurd dus ik ga er direct invliegen.
Na een vlucht van drie uur met IcelandAir naar Reykjavik en een vlucht van een luttele zes uur (eenmaal je naar de andere kant van de wereld vliegt lijkt elke andere vlucht minder dan negen uur twee keer niets) kwam ik eindelijk aan in hectisch New York. Ik had ‘s ochtends voor ik vertrok nog snel een shuttle geboekt van de luchthaven naar mijn hostel in Queens, maar bij aankomst in de luchthaven bleek dat die toch niet naar Queens reden. Dan maar mijn beklag gedaan tegen de organisatie, die de schuld gaven aan Viator (waarmee ik de shuttle had geboekt) en in een taxi gestapt. Een dezer dagen mag Viator nog een telefoontje van mij verwachten om mijn geld terug te krijgen. (Gelukkig heb ik maar 15 euro moeten betalen.) Veertig dollar later kwam ik aan in mijn hostel, Q4 (check hier de website: http://www.q4hotel.com/) en dat was dik in orde. Bij gebrek aan een lift mijn twee valiezen naar de derde verdieping (tweede verdieping in Belgische termen) gesleurd en die rap in mijn kamer gedumpt. Daarna met de metro naar hartje New York geweest, Fifth Avenue, om iets te eten en mijn nieuwe laptop te kopen. Wat een zotte winkel is me dat! Er is nergens een kassa te bespeuren want alles gebeurt met een machientje dat verdacht veel op een iPhone lijkt maar ook kredietkaarten (en waarschijnlijk ook andere kaarten) kan lezen. Ik schat dat er rond half elf toch zo’n 300 man in de winkel was, en toen ik vroeg of het altijd zo druk was op dit uur, kreeg ik te horen dat het nu echt rustig was. Ik kan mij alleen maar voorstellen wat het daar geweest moet zijn toen de nieuwe iPhone uit kwam… Daarna terug naar de hostel om mijn bed in te duiken, want er stonden mij twee drukke dagen te wachten!

Ik zou nog oneindig veel kunnen schrijven over NY, maar onder het motto “a picture is worth a thousand words” toon ik jullie liever wat ik allemaal heb gedaan:
1. Bezoek aan MoMa

Andy Warhol's Marylin Monroe
Andy Warhol’s Marylin Monroe
See a shoe and pick it up and all day long you’ll have good luck!
Elektrische bloem
Elektrische bloem

2. Bezoek aan de Empire State building (overdag en ‘s avonds)
IMG_4284

Obligatoire selfie
Obligatoire selfie


IMG_4328

IMG_4327

IMG_4326

3. Bezoek aan het Metropolitan Museum (The Met)

Opgezet hert omringt met artificieel kristalglas
IMG_4310
Gespot in de gang…
Bekende tekening van Katsushika Hokusai
Kleed gemaakt door Chanel

Eigenlijk wou ik ook nog naar de musical van de Leeuwenkoning gaan kijken, maar helaas waren alle tickets al weg… Gelukkig is het er op zondag dan wel van gekomen!

Zondag was mijn laatste dag in New York, en er waren nog veel dingen die ik wou zien en doen, dus het was een drukke dag!

Boottocht rond Ellis Island en Staten Island

Centrum waar alle immigranten op Ellis Island toekwamen
Centrum waar alle immigranten op Ellis Island toekwamen
New York skyline
New York skyline
Lady Liberty
Lady Liberty

2. Bezoek aan National Museum of American History

Levende axolotl!
Levende axolotl!
Een levende
Levende “pauwbidsprinkhaankreeft” (Peacock Mantis Shrimp)
Een hagedis die bloed uit zijn ogen kan spuiten over een afstand van 1,2m. Gezellig...
Een hagedis die bloed uit zijn ogen kan spuiten over een afstand van 1,2m. Gezellig…
T-Rex. Raawr!
T-Rex. Raawr!
Triceratops.
Triceratops

3. Musical van De Leewenkoning op Broadway

Times Square
Times Square

4. Bezoek aan het 9/11 memorial en museum

Waterval waar vroeger de WTC-torens stonden
Waterval waar vroeger de WTC-torens stonden
Kunstwerk van overlevenden: Welk kleur had de lucht die dag?
Kunstwerk van overlevenden: Poging om te herinneren welk kleur de lucht had op die bewuste ochtend in september.
Vesey Street trap, nu gekend als de trap van de overlevenden. Langs daar zijn velen uit de toren gevlucht.
Overblijfselen van de Vesey Street trap, nu gekend als de trap van de overlevenden. Langs daar zijn velen uit de toren gevlucht.
De laatste pilaar: het laatste stuk dat is verwijderd van Ground Zero met een plechtige ceremonie.
De Laatste Pilaar: het laatste stuk dat is verwijderd van Ground Zero met een plechtige ceremonie.

Het museum en de memorial van 9/11 zijn het laatste wat ik in New York heb gedaan voor ik op de bus stapte naar Chicago, en ook al was het een ietwat droevig einde, ik was echt onder de indruk. Niet alleen van het museum, maar van de hele stad. Graag had ik wat langer gebleven, maar ik heb me goed geamuseerd en toch veel kunnen doen. En New York is toch niet zo ver van Boston, dus misschien kan ik toch nog eens terug gaan 🙂

Op dit moment zit ik bij een AFS-vriendin vanuit Paraguay in Burlington, Wisconsin en ook al is er niet heel veel te beleven, ik amuseer me. Na dat drukke weekend in New York mag het wel eens wat rustiger, mijn portefeuille heeft er ook deugd van 😛 . Vrijdag of zaterdag gaan we naar Chicago, we gaan ook een keertje naar het meer, een vriendin bezoeken, haar familie wilt me ook allemaal zien, dus op het gemak, we zien wel hoe het gaat.

Goed, dat is het voor nu, ik hou jullie op de hoogte van mijn verdere avonturen hier!