All posts by Meliena

My name is Meliena, I'm 25 years and currently living in the USA

Leerkracht in België

Je kan moeilijk spreken van een verhoogde aantrekkelijkheid van het beroep als leraren in de tweede en derde graad door de gelijkschakeling van de noemers een substantiële werkdrukverhoging ondergaan.
-Christelijke Onderwijscentrale-

Wat. Een. Gezever. Misschien woon ik al te lang in de Verenigde Staten, maar hoe kunnen we in godsnaam spreken over een “substantiële werkdrukverhoging” spreken als het gaat om een of twee uur per week meer voor de klas te staan?
Toen ik in Amerika begon met werken stond ik als leerkracht bijna 25 uur per week voor de klas, en dat vond ik niet veel. Ik had nog genoeg tijd om twee keer per week te gaan lopen en een keer per week naar de Pilates te gaan. En in het weekend was er tijd genoeg om iets te gaan drinken met vrienden. Ik had nooit het gevoel dat ik verdronk in mijn werk of dat er veel druk was. En elke week had ik ook weer toetsen die verbeterd moesten worden en huiswerk of extra werk dat studenten indienden.
Nu werk ik 40 uur per week. Vijftien uur daarvan gaat naar lesgeven, en de andere 25 is verspreid over de activiteiten die ik organiseer en het administratief werk dat daarmee gepaard gaat. (En dat is meer dan je denkt.) Daar zit dus niet de tijd in die ik steek in het voorbereiden van mijn lessen, het verbeteren van huiswerk of het bedenken van leuke projecten die we met de klas kunnen doen. (Deze week: een mini huis ontwerpen.) En met momenten is het zeker niet gemakkelijk en vooral in het begin was het moeilijk, maar ik heb nog nooit het gevoel gehad van enorm veel werkdruk te hebben.
En dat in een land waar nooit iemand ziek is, waar mijn baas dingen zoals een activiteitencomité voor studenten voorstelt en ik dan maar een manier moet vinden om dat te implementeren, ook al ben ik sceptisch of het zal lukken en ik in de zomermaanden geen vakantie krijg omdat dat ons hoogseizoen is in het werk en het dus alle hens aan dek is. En nog steeds vind ik de tijd om te gaan fitnessen en te koken en af te spreken met vrienden.

Meer lesgeven zou net moeten zorgen voor een verhoogde aantrekkelijkheid van het beroep leerkracht, en niet de uren die je vrijaf krijgt.

 

Advertisements

Do what you love, love what you do

It’s been way too long since I’ve posted something, and I’ve been bubbling over with inspiration, so here we go!

Even though 2017 started almost three weeks ago, in my head 2017 didn’t really start until last week Monday, when I went back to work after a two-week vacation. Right off the bat it was incredibly busy at work and at home, and it still is, but it’s a good kind of busy. I’m finding the time to go to the gym, plan activities and preparing my lessons. And all because of one thing: I started cooking again.
There was a time when I cooked my lunch the night before, but when I started working downtown, there were just so many restaurants in the area where I could go grab lunch.
But now that I’m cooking again, I realize I’ve really missed it. Cooking is the perfect way to relax after a long day at work, and it also gives me energy to prepare my classes for the next day as well as research potential new activities for students. Plus, it saves me a ton of money!
Most people that know me see me as a baker, and it’s still something I love to do and am good at, but for the past couple of weeks I’ve been cooking more and trying out some new things and so far I haven’t made any cringeworthy mistakes. (Fingers crossed!) There’s something powerful to turning an idea in your head into a dish and have it taste exactly like you imagined. Carrot-ginger soup, anyone? These types of small successes have given me the life energy I didn’t know I was missing.

The past year was a year of change and finding my way in the world of work. I quit my job as a teacher at LaL and started working full-time at Stafford House. I went from helping out with Student Services, to becoming Housing Supervisor and then in November transitioned to Activities Coordinator/Teacher. On top of that, I moved from Dorchester to Allston to West-Roxbury and became single after 2+ years.
I feel like 2017 is going to be a year of stability. I’m not planning on moving away from West-Roxbury and even though the decision to become the activities coordinator at Stafford House Boston was a hard one, I’m incredibly happy I made it. I was looking at the activities calendar and not only am I going bowling, visiting the aquarium and seeing a Celtics game with our students next week, I’m getting paid to do all these things. At this point, I can’t believe I put up such resistance to becoming activities coordinator. Although it can be quite overwhelming because there is quite some administration that comes with it and I have to teach in the morning as well as work as an RA in the residence twice a week, it is mostly a lot of fun and I keep getting better at it every day. And the more fun I have, the more fun the students have!

Going back to Belgium for the holidays made me realize that at some point in the last year, Boston has become home for me. I love walking in Boston Common, wandering around the (gigantic!) Museum of Fine Arts and showing the students around “my” city. It also definitely helps that after a year and a half of being here, my friends (and family as well of course) have stopped asking me when I’m coming home and are instead planning on visiting me. I have a good set of friends here that are there for me when I need them and when I need to get away from the craziness for the weekend, I just drive down to Pennsylvania and visit my dad’s AFS family. AFS truly is for life. And as I sit here eating some chocolate from the TAZA chocolate factory from Sommerville that we visited this afternoon, I realize I don’t even need to go to Belgium to find some amazing chocolate.

 

Solden

Het is een bekend fenomeen dat in januari en juli de winkelstraten in België altijd drukker zijn dan andere maanden, en dat dankzij 1 fenomeen: solden. Winkels zijn bij wet gebonden om zich aan deze twee maanden te houden om al hun koopjes te afficheren. Niet in Amerika. Voor elke feestdag zijn er koopjes; Black Friday, End of Summer sale, Start of Summer sale, Memorial Day Sale, Fourth of July sale, de helft van het jaar kan je kleren kopen aan een gereduceerde prijs. Natuurlijk is dat leuk, maar het is ook tricky.  Voor je het weet heb je een broek gekocht die je niet nodig hebt omdat hij vijftig percent af was als je een aan volle prijs kocht, drie hemdjes terwijl je er maar 1 nodig had want vanaf 50 dollar waren er geen verzendingskosten etc…
In het begin liet ik me er redelijk gemakkelijk aan vangen, maar nu ik op het punt sta om te verhuizen ga ik nog eens mijn kast uitkuisen en dan zal ik wel merken of ik echt een tekort heb aan iets. Ik voorspel dat het waarschijnlijk niet het geval zal zijn, maar met mijn nieuwe positie zal ik misschien willen investeren in een paar meer formele kledingstukken… Gelukkig zijn er overal weer kortingen 🙂
Zonnige groetjes vanuit Pen Argyl!

Sales

It’s a well-known phenomenon how in Belgium de shops are always busier in January and July, thanks to sales. These are the only two months stores can put up posters outside to announce sales and discounts. Not so in the USA. Stores don’t even need an excuse to have sales: Black Friday, End of Summer sale, Start of Summer sale, Memorial Day sale, Fourth of July sale, half of the time you can buy clothes at a reduced price.
Even though it’s nice, it’s also tricky. Before you know it you’re going home with two pair of pants because they were having a BOGO 50% off sale, or three shirts even though you only needed one but they had free shipping if you spent more than $50 etc.
In the beginning I was lured in with these promotions, but now that I’m about to move I’m going to clean out my closet and then I’ll  notice if there is something I really need. I’m gonna go ahead and say it won’t be the case. but now with my new position I might want to invest in some basic formal clothing. Thank god there’s another sale happening 🙂

Warm greetings from Pen Argyl!

Klaar voor de zomer!

Sinds ik terug ben van mijn van vakantie in Ecuador ben ik voltijds aan het werk bij Stafford House en ik amuseer mij er echt goed. Vorige week verving ik een van mijn collega’s die op vakantie was en het was echt perfect om er weer in  te komen. Ik ben echt blij dat ik heb besloten om bij Stafford House te komen werken want ik voel me er veel meer op mijn gemak en al mijn collega’s zijn ‘s ochtends even vriendelijk als in de namiddag. Het is soms nog even wennen aan al die studenten die ik niet ken, zeker omdat er ongeveer tien keer meer studenten zijn dan in LaL en ze in de namiddag meer keuze hebben qua programma, dus heel veel van hen heb ik nooit in mijn klas.
Vorige week heb ik dan even samen gezeten met Jon, mijn baas, om mijn schema voor de komende weken op te stellen. Momenteel is studentenadministratie onderbemand dus tot nader order steek ik daar een handje toe en geef ik les. Op dit moment heeft upper management het heel druk want eind juni komt ACCET op bezoek en we verwachten ook veel studenten deze zomer. ACCET is een bedrijf dat taalscholen accrediteert, waardoor we studentvisums mogen uitgeven. Om te beslissen of we onze accreditatie mogen houden komen ze om de paar jaar op bezoek om te checken of we voldoen aan alle voorwaarden van een geaccrediteerde school. Het is dus superbelangrijk voor Stafford House dat deze inspectie feilloos verloopt, want als we niet meer geaccrediteerd zijn, zouden we nog maar een tiental studenten overhouden. Hiervoor moet er nog redelijk wat in orde gebracht worden, zeker administratief, dus ze kunnen alle hulp gebruiken. Ik vond het wel een interessante uitdaging en het is natuurlijk ook goed om wat extra centen bij te verdienen!
De zomer is ook een drukke periode want veel scholieren hebben vakantie en komen naar Amerika om hun Engels bij te schaven. In juli hebben we elke week tussen de 10 en 35 nieuwe studenten die aankomen dus we moeten goed voorbereid zijn om iedereen zonder problemen te kunnen opvangen.
Sinds maandag doe ik dus administratief werk, maar gelukkig mag ik ook nog les geven. Nu mijn collega terug is uit vakantie heb ik mijn eigen klas met welgeteld 1 student. Anderhalf uur per dag geef ik zakelijk Engels aan een heel sympathieke mevrouw uit Brazilië die bij IBM werkt.  Het is voor mij ook iets helemaal nieuw maar het is een goed boek en ik kan er ook langzaam inkomen omdat we toch maar met ons getweeën zijn. Verder geef ik drie per week ook privéles aan een jongen die al sinds maart Engels leert maar na twee manden nog steeds problemen heeft om zichzelf voor te stellen. Stafford House was dan ook zo vriendelijk om hem deze lessen aan te bieden zodat hij toch wat vooruitgang boekt. Ik heb hem nu al twee keer les gegeven en mijn indruk is niet dat hij dom is, maar wel zeer verlegen. Hij heeft veel schrik om fouten te maken waardoor hij niet veel durft te zeggen, terwijl dat in de lage niveaus wel de beste manier is. Het probleem is ook dat hij niet graag toegeeft dat hij het niet verstaat, en in klasverband kan hij daar nog mee weg geraken maar met deze 1 op 1 sessies gaat dat natuurlijk niet. Veel herhaling en veel geduld zijn de sleutel tot succes hier.
Ik geef nog steeds ‘s avonds les aan mijn niveau vijf (B2 volgens het Common European Framework of Reference) en ik vind het nog steeds leuk! Ik heb het volledige boek al eens gegeven, dus ik ben veel comfortabeler met het materiaal, weet waar de problemen zitten en met welke thema’s ik me kan amuseren. Ik heb nog maar drie studenten die overblijven van de vorige sessie en het is wel tof om te zien hoe ze met kop en schouder er bovenuit steken, vooral voor spreken. Ik hoop dat mijn andere studenten binnen een paar weken ook zo goed Engels kunnen! Ik heb een mooie mix van nationaliteiten waardoor er automatisch altijd Engels wordt gesproken en het voor iedereen interessant blijft.

Dit weekend is een verlengd weekend dus ik ga eens checken of papa zijn AFS-ouders thuis zijn en of de prijzen een beetje mee vallen om een auto te huren. En anders zal ik wel een andere manier vinden om van mijn verlengd weekend te genieten 🙂
Wat zijn de plannen bij jullie?

Ready for summer!

Ever since I got back from my vacation in Ecuador, I’ve been working full-time at Stafford House and I’m really having a good time. Last week I replaced one of my colleagues and it was perfect to get back in the work routine. I’m very glad that I made the decision to work full-time at Stafford House because I’m a lot more at ease here and my colleagues are as nice in the morning as they are in the afternoon. Sometimes I still have to get used to all the students I don’t know, especially because there are ten times more students here than at LaL and in the afternoon they have a wider choice of modules, so many of them are never in my class.
Last week I had a short meeting with Jon, my boss, to figure out my schedule  for the next couple of weeks. As it happens the student administration department is understaffed so for the near future I’m helping out there as well as teaching. Right now upper management is quite stressed because ACCET is coming at the end of June and we are also expecting a lot of students for the summer. ACCET is a company that gives language schools their accreditation, which allows the school to issue student visas. This is super important because without this accreditation we would have around 15 students in our full-time program instead of 130. Every couple of years they pay the school a visit, making sure we comply with all the prerequisits that are expected of an accredited school.
Summer is also a very busy time for language schools because so many people have vacation and come to improve their English for a couple of weeks and we need to be ready for when they come. Every week in July we already have between 10 and 35 students arriving so summer will be busy!
Helping out in administration is definitely interesting and ofcourse it’s a good way to earn some extra money.
Apart from administration I am still teaching. In the morning I teach business English for an hour and a half to a very nice Brazilian woman who works at IBM. It’s something entirely new for me but I have a good book and because it’s just the two of us, I have some time to get into the subject. In the afternoon I teach a module on conversation skills to low-level students and three times a week I give private lessons to a student who’s been studying English since March but still has a lot of issues introducing himself. Stafford House was nice enough to offer him these lessons so he makes at least some progress during his stay here. I’ve taught him twice now and I have the impression he’s not stupid but very shy. He is afraid to make mistakes, which hinders his speaking, which is the best way to make progress at such a low level. He doesn’t like admitting he doesn’t understand something and in a group of 7 these things can go unnoticed but in these one on one sessions that is ofcourse impossible. Plenty of repetition and patience here are key!
In the evening I still teach my level five (B2 according to the Common European Framework of Reference) and I’m really enjoying myself. I’ve taught the whole book before so I’m a lot more comfortable with the material, know what generally causes problems and where I can expand. I only have three students left from my previous six-week session and it’s very nice to see they are head and shoulders above the others when it comes to speaking. I hope my other student will be this fluent in acouple of weeks. I also have a very good mix of nationalities so everyone speaks English automatically and it keeps things interesting.
This weekend I have a long weekend thanks to Memorial Day on Monday so I’m definitely going to enjoy it!  If car rates aren’t too crazy I might drive down to Pennsylvania and visit my dad’s AFS family and if they are, I’ll find something else to do!
What are your plans for the weekend?

Ecuador: een reisverslag

Hoe graag ik ook schrijf, een blog bijhouden is iets waar ik minder goed in ben dan ik aanvankelijk dacht. Ik ben net een week terug uit Ecuador en het wordt hoog tijd dat ik al mijn avonturen op papier zet, voor ik ze weer vergeten ben.

Dinsdag 2 mei kwam ik na drie vluchten aan op San Cristobal, een van de hoofdeilanden van de Galapagos, die op zo’n tweetal uur vliegen zijn van mainland Ecuador.
galapmap1000

Ik zag mama en papa direct staan van zodra ik door de “douane” was en wat me vooral op viel was hoe bruin ze wel zijn. Zelfs papa, die bij aanvang van hun reis alleen maar T-shirts met lange mouwen wou mee nemen omdat de zon zo schadelijk is voor de huid. Van de luchthaven wandelde we op het gemak naar de haven en bestelden lunch bij een naburig cafeetje waardoor ik handig gebruik kon maken van de wifi om wat berichtjes te versturen.

IMG_4016
De lokale straathond van San Cristobal: een zeeleeuw

Daarna was het door naar de boot, snel mijn valies afgezet en andere kleren aangedaan. Vandaar terug naar het vasteland en een aangename wandeling gemaakt op het eiland.

IMG_4192
Papa en ik met Kicker Rock op de achtergrond

Het was een mooie wandeling en goed om er weer in te komen. Ik had gelukkig ook geen last van een jetlag want het tijdverschil tussen Boston en de Galapagos is slechts twee uur. Na de wandeling liepen we nog wat rond in het dorp en ik leerde direct de plannen voor de volgende dag: varen naar Punta Pitt, wat snorkelen, wat wandelen en daarna terug naar de haven.
Op tocht naar Punta Pitt passeerden we wat dichter aan Kicker Rock, dat ook een erg populaire snorkelplaats is. Wij zijn er gewoon even gestopt voor wat foto’s om dan verder te varen.
IMG_4275
Tijdens het snorkelen vooral veel mooie vissen gezien, maar we hebben ook de kans gekregen om met de zeeleeuwen in het water te spelen. (Als je hun aandacht hebt en je draait een rondje of doet een koprol, dan doen ze je met veel plezier na.)

Punta Pitt is een bijzonder populair natuurpunt op San Cristobal omdat daar de blauwvoetgent, ook wel bekend als de blue-footed boobies, hun nest hebben.

IMG_4369

IMG_4373
Samen een nest bouwen

De blauwvoetgenten bouwen hun nest op de grond, waardoor je ze echt van heel dichtbij kan observeren. Ze zijn ook gewoon aan menselijke bezoekers en weten dat we geen kwade bedoelingen hebben, dus ze storen zich absoluut niet aan iedereen die zich staat te vergapen aan hen. Meer nog, ze lijken soms te poseren.

Naast de blauwvoetgenten heb je ook nog de roodvoetgenten. Zij hebben, jawel, rode voeten. Maar hun bek blijft blauw, wat er volgens mij echt bizar uitziet. IMG_4426

Het was een drukke dag maar ik heb er echt van genoten, het waren goede gidsen en ik heb veel geleerd en gezien.
Op de terugweg kregen we ook nog eens een onverwachts schouwspel:
IMG_4453
Toen we terug aan de boot arriveerden, was er de gebruikelijke wacht van dienst die op ons lag te wachten:

IMG_4002
Ze zien er grappig uit, maar stinken vooral en laten veel vuile sporen achter.

De volgende dag was lekker rustig, we zijn naar de kant gevaren en hebben wat inkopen gedaan en op een terrasje iets gedronken om te profiteren van het internet. Mama en papa hebben ook dankbaar van mijn Spaans gebruik gemaakt om wat betere deals te kunnen doen op de markt en in de late namiddag waren we onderweg naar het volgende eiland, Isla Isabela. Het varen ging vlot, er was een goed windje dat ‘s avonds helaas weg viel en we verder op motor hebben gevaren. Mama en papa hebben ondertussen al een mooie routine om ‘s nachts te varen en toen ik de volgende ochtend opstond moesten we nog maar twee uur varen.
Isla Isabela is een pak groter dan San Cristobal, maar dat wil niets zeggen. Er zijn geen bankautomaten en betalen met kredietkaart kan, maar dan is er wel een oplage van 22%. De taxi’s zijn er niet zo talrijk en het “toeristische” gedeelte van het dorp beslaat 1 straat van ongeveer anderhalve kilometer. Maar er zijn niet zo veel zeehonden, dus ook minder stank.
Nadat mama en papa de boot hadden ingecheckt bij de agent van dienst (geen politie, wel iemand die zich bezig houdt met het inchecken van zeilers) zijn we op zijn aanraden naar de reuzenschildpadden gaan kijken. Onderweg kwamen we ook deze prachtexemplaren tegen:
IMG_4477

IMG_4489
Ook al ziet hij er niet bijzonder fris uit, hij leeft wel degelijk nog. Oud zijn is lastig.

Op de terugweg hebben we dan ook onze activiteiten voor de volgende dag geboekt: snorkelen in Los Tuneles. De organisatie was zo vriendelijk om ons op de boot te komen oppikken en vandaar was het maar een uurtje varen. Los Tuneles (De Tunnels) is een complex van bruggen gemaakt uit lava. Er is veel zeeleven te vinden omdat het water er zo ondiep en warm is.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Met de Galapagos pinguïn en een blauwvoetgent

In tegenstelling tot Punta Pitt waren de vissen hier niet zo kleurrijk, maar ik heb wel zeepaardjes, roggen, schildpadden en haaien gezien. Ik kan alvast niet klagen.
Op de terugweg heb ik nog een paar manta roggen gezien die uit het water sprongen, hoewel het redelijk in de verte was.
De volgende dag was lekker rustig, mama en papa hebben de plooifietsen uitgehaald en samen zijn we naar El Muro de las Lagrimas (De Muur der Tranen) gefietst. Het was redelijk bergop op het einde, maar we zijn er geraakt en hebben onderweg ook nog veel mooie dingen gezien.

IMG_4509
Mama en ik met een wilde reuzenschildpad, die rap rap zijn hoofd weg stak toen we dichterbij kwamen
IMG_4526
Aan de Muur der Tranen
IMG_4538
Helemaal bovenaan, met uitzicht op de baai

El Muro de las Lagrimas is tussen 1945 en 1959 gebouwd door de gevangenen die toen op het eiland zaten. Ze heeft absoluut geen nut behalve de gevangenen bezig houden. De muur is honderd meter lang en vijfentwintig meter hoog en heeft aan velen het leven gekost. Een jammerlijke zaak, maar wel indrukwekkend niettemin.

De dag erna was al mijn voorlaatste dag met mama en papa, en we hadden een tocht naar een vulkaan geboekt waarvoor we vroeg uit de veren moesten. De vulkaan, Sierra Negra, is een van de vele actieve vulkanen op het eiland en de laatste uitbarsting dateert van 2005. Ze is echter geen gevaar voor de eilandbewoners omdat een uitbarsting van deze vulkanen vergelijkbaar is met een pot saus die overkookt. De magma schiet niet de lucht in om honderden meters verder te landen, maar loopt over de rand en dan langzaam naar beneden.
Het was ongeveer drie uur en half wandelen naar de top maar gelukkig waren we om acht uur begonnen met wandelen waardoor de temperatuur zeer aangenaam was.

IMG_4647
Bovenaan de vulkaan
IMG_4666
Papa in zijn typische klederdracht

We hadden veel geluk, de gids kon verstaanbaar Engels en het was een mooie dag. Mama had al gehoord van anderen die de wandeling hebben gemaakt en niets van de vulkaan hadden gezien omdat er zo veel lage mist hing. Van pech gesproken. Op de terugweg nog wat lekker gebabbeld met mama en papa en rond drie uur waren we terug op de boot. Ik heb nog wat gelezen, in het zonnetje gelegen en de dag was alweer bijna voorbij. ‘s Avonds zijn we dan gaan eten en toen moesten we opeens met ons bootje van de kade weer naar huis. Laagtij, weinig licht en veel rotsen. Makkelijk is anders. Maar papa heeft met onze hulp vakkundig de rotsen ontweken en we zijn veilig thuis geraakt. En zo zat mijn laatste avond op de boot er op. Het is ongelooflijk hoe snel de week voorbij is gevlogen. Het zeilen zelf is behoorlijk rustig, maar overal waar je bent is er veel te doen en te zien. Zeker voor mama en papa, want de kans dat zij daar ooit gaan terug komen is klein.

Ik ben natuurlijk ongelooflijk dankbaar voor deze wonderlijke vakantie en super trots op mijn ouders dat ze deze beslissing hebben genomen! Het inspireert voor later!
Meer over Quito later deze week!

Ecuador: a travel report

No matter how much I like writing, maintaining a blog is something I’m less good at than I initially thought. I’ve been back from Ecuador since a week and it’s high time I put all my adventures on paper, before I forget them.

After three flights I arrived on May 2nd at San Cristobal, one of the main islands of the Galapagos, which are about 2 hours flying from mainland Ecuador.

galapmap1000

I could see my parents as soon as I passed through “security” and what I noticed right away was their tan. Even my dad, who only wanted to take long-sleeved T-shirts with him because the sun is so dangerous for your skin. We walked back from the airport to the marina and ordered lunch in a small bar so I could eat and use the internet to send some messages.

IMG_4016
The local street dog of San Cristobal: sea lions

After that we went to the boat, I dropped of my bag and changed so we could take a nice walk on the island.

IMG_4192
Dad and me with Kicker Rock in the background

It was a really nice walk and good to get back in active mode. Luckily I wasn’t jetlagged either because there’s only a two hour time difference between Boston and the Galapagos. After our hike we walked around the small town and I learned our plans for the next day: a snorkeling/walking tour to Punta Pitt. I discovered my Spanish isn’t as rusty as I though it was going to be and mom and dad were grateful I was there.

The next day we left on our tour to Punta Pitt and on the boatride we passed a bit closer by Kicker Rock. It’s a very popular snorkeling place as well, but we just stopped to take a couple of pictures. Tourism is pretty much the only source of income here, and everyone keeps to their own business.

IMG_4275
Closer look of Kicker Rock

I saw a lot of very pretty and colorful fish while snorkeling, but we also got a chance to play with the sea lions in the water. (If you have their attention and do some tumbles or so, they mimick you)

Punta Pitt is a very popular naturepark on San Cristobal, because that is where the blue-footed boobies build their nests.

IMG_4369
They’re very funny looking birds!
IMG_4373
Building a nest together

The blue-footed boobies build their nests on the ground, which allows them to be observed at a very short distance. They are also used to human visitors and know we have only good intentions, so they are not bothered by all the people gaping at them and taking pictures. Sometimes they even seem to pose!

Apart from the blue-footed boobies there are also the red-footed boobies. They have, as you might have guessed, red feet. But their beak is still red, which is a very strange combination if you ask me.

IMG_4426
A couple of red-footed boobies

It was a busy day but I really enjoyed it, the guides knew a lot and I learned and saw so much!
On the boat ride back we also got treated to this spectacular view:

IMG_4453
A group of dolphins started showing off on our way back

When we got back to the boat, we had some unwanted visitors:

IMG_4002
They look funny, but smell and leave terrible stains everywhere they go!

De volgende dag was lekker rustig, we zijn naar de kant gevaren en hebben wat inkopen gedaan en op een terrasje iets gedronken om te profiteren van het internet. Mama en papa hebben ook dankbaar van mijn Spaans gebruik gemaakt om wat betere deals te kunnen doen op de markt en in de late namiddag waren we onderweg naar het volgende eiland, Isla Isabela. Het varen ging vlot, er was een goed windje dat ‘s avonds helaas weg viel en we verder op motor hebben gevaren. Mama en papa hebben ondertussen al een mooie routine om ‘s nachts te varen en toen ik de volgende ochtend opstond moesten we nog maar twee uur varen.
Isla Isabela is een pak groter dan San Cristobal, maar dat wil niets zeggen. Er zijn geen bankautomaten en betalen met kredietkaart kan, maar dan is er wel een oplage van 22%. De taxi’s zijn er niet zo talrijk en het “toeristische” gedeelte van het dorp beslaat 1 straat van ongeveer anderhalve kilometer. Maar er zijn niet zo veel zeehonden, dus ook minder stank.
Nadat mama en papa de boot hadden ingecheckt bij de agent van dienst (geen politie, wel iemand die zich bezig houdt met het inchecken van zeilers) zijn we op zijn aanraden naar de reuzenschildpadden gaan kijken. Onderweg kwamen we ook deze prachtexemplaren tegen:

The next day was very relaxed, we did some grocery shopping at the local market, got some souvenirs and had a nice drink to take advantage of the internet. My Spanish got us a couple of good deals at the market and late that afternoon we were on our way to the next island, Isla Isabela. It was smooth sailing, we had a nice wind in the beginning but unfortunately when evening came we had to use our motors. Mom and dad already have a pretty solid routine when they are sailing during the night and when I woke up the next day we were about two hours away from our final destination.
Isla Isabela is a lot bigger than San Cristobal, but don’t let size trick you. There are no ATMs on the island and you can use your credit card but get a surcharge of 22%. There are not as much cabs and the “tourist” part of the town is one street of about a mile long. But there aren’t as many sea lions either, so it smells a lot nicer!
After mom and dad checked the boat in with an agen, we went to see the giant tortoises and on our way there we also got to see these beauties:

IMG_4477

IMG_4489
Even though he doesn’t look it, he’s still alive. Being an old giant tortoise isn’t easy!

On our way back we booked our activity for the next day: snorkeling in Los Tuneles. The organisation was nice enough to pick us up on the boat and from there it was only an hour sailing. Los Tuneles (The tunnels) is a complex of bridges and tunnels made out of lava and there is much sea life to be found because of the shallow and warm water.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
With some Galapagos penguins and a blue-footed boobie

Contrary to Punta Pitt the fish weren’t as colorful, but I did see sea horses, rays, turtles and sharks. I definitely can’t complain!
On the way back I also saw a couple of manta rays jumping out of the water in the distance, which was pretty spectacular.
The next day was pretty quiet, mom and dad took out their bikes and after renting one for me we cycled to El Muro de las Lagrimas (The Wall of Tears). It was quite the climb at the end but we made it and even saw some nice things on our way.

IMG_4509
Mom and me with a giant tortoise, who pulled his back quickly when we got too close
IMG_4526
At the Wall of Tears
IMG_4538
At the top, with a view of the harbor in the back

The Wall of Tears was built from 1945 until 1959 by the prisoners that were on the island at that time. There is absolutely no use for it, except to keep the prisoners busy. The wall is about 33o feet long and 80 feet high and has taken the lives of many prisoners. Sad, but impressive nevertheless.

The day after that was already my penultimate day with mom and dad, and we booked a trip to a volcano for which we had to rise early. The volcano, Sierra Negra, is one of the many active volcanos on the island  and the last eruption dates back to 2005. There is however no real threat to the inhabitants because these volcanes erupt in the same way a pot of sauce boils over.
It was about a three hour and a half walk to the top but luckily we started walking at eight so temperatures were very bearable.

IMG_4647
View of the volcano
IMG_4666
Dad and his tradional way of dressing

We were very lucky, the guide spoke understandable English and it was a very nice day. Mom had heard from others who made the hike and couldn’t see anything of the volcano because the fog was too thick. Talk about bad luck! On the way back talked a bit with mom and dad and around three we arrived back on the boat. I did some reading, some sunbathing and the day was almost over! In the evening we went out for dinner and then sailed back with our dingy to the boat. Low tide, light of a flashlight and a lot of rocks. Definitely not easy! But with our help, dad managed to avoid the rocks and we got home safely. And that was my last night on the boat. It’s incredible how fast everything went by! The sailing in itself is pretty calm, but everywhere you go there is so much to do and see, especially for mom and dad, because what are the odds they’ll ever be back there?

Of course I’m very grateful for this amazing vacation and super proud of my parents that they have taken this decision! It is definately very inspiring for later!
More about Quito later this week(end) 🙂

Mirrors

When we moved in 2014 from a house to an apartment, it came with the necessary difficulties (to put it lightly). After all, it’s not easy to put all the things that fit inside house, into an apartment.

But the apartment came with one major benefit: an elevator.Well, it wasn’t really the elevator that mattered to me, but the mirror that came with the elevator. Normally they put mirrors in elevator to make them seem bigger, so people don’t feel too trapped, but even though I don’t feel trapped quickly, I was grateful for them. Before I went somewhere, I could check quickly if my hair looked okay, there was no food around my mouth lipstick on my teeth and I looked halfway decent.

I don’t take the elevator as much in Boston as I did back in Belgium, and maybe that’s why, but every time I take the elevator here, I unconsciously look for the mirror. only to realize there isn’t any. Maybe it’s because the elevators, much like everything else here in the USA, are bigger than in Belgium, or because Americans don’t feel trapped as much as Belgians. I’ll never know for sure, but I still have to adjust every time I step onto an elevator here.

America, it’s a strange country.

 

Spiegels

Toen we in 2014 verhuisden van ons huis in Destelbergen naar ons appartement in Ledeberg, kwam dat met de noodzakelijke moeilijkheden (om het zo te zeggen). Het is per slot van rekening niet gemakkelijk om al de dingen die je met gemak in een huis kan zetten, naar een appartement te verhuizen.
Maar het appartement kwam met 1 groot voordeel: een lift. Afijn, het was voor mij niet zozeer de lift die het grote voordeel was, dan wel de spiegel in de lift. Voor ik ergens naartoe ging kon ik nog rap even checken om mijn haar wel goed zat, er geen etensresten rond mijn mond hingen lippenstift op mijn tanden zat en mijn kleren wat bij elkaar pasten. De spiegels hangen ze voornamelijk in liften omdat er dan een optische illusie is dat de lift groter is dan ze is en mensen zich niet te rap claustrofobisch gaan voelen, maar het was een voordeel waar ik gretig gebruik van maakte.
In Boston neem ik niet zo vaak de lift als in Ledeberg, en misschien is het net daarom, maar telkens ik de lift neem in Stafford House, de Pilates studio waar ik twee keer per week les volg of Teaching House, ga ik onbewust op zoek naar de spiegel, om dan tot het besef te komen dat ze in Amerika (het kan natuurlijk ook gewoon Boston zijn) gewoonweg geen spiegels hebben in een lift. Is het misschien omdat (net zoals vrijwel alles) de liften hier groter zijn dan in België of omdat Amerikanen niet zo veel last hebben van claustrofobie. Afin, ik zal het nooit weten, maar het blijft toch wennen.

Amerika, het is toch een vreemd land.