Veranderingen op til

Het is ondertussen alweer veel te lang geleden dat ik nog eens een blogbericht postte, en ik heb belangrijk nieuws, dus het lijkt me een mooie gelegenheid om even rap uit de doeken te doen wat ik hier allemaal precies uitspook in Boston.

Op maandag 7 december 2015 ging ik aan slag als Engelse taalleerkracht bij LAL Boston  van maandag tot vrijdag en begon ik ook als vervangleerkracht (in geval van ziekte of vakantie) bij Stafford House Boston. Langzaam maar zeker begon ik wat ik had geleerd in mijn CELTA cursus toe te passen en voor ik het wist was ik een echte werkmens. Na amper twee weken bij Stafford House als vervangleerkracht kreeg ik de kans om de deeltijdse cursus op dinsdag- en donderdagavond over te nemen, een kans die ik uiteraard met twee handen greep. In januari begon ik ook met conversatieklassen op dinsdag- en donderdagnamiddag bij LAL waardoor mijn week er als volgt uit zag:
op maandag, woensdag en vrijdag werkte ik uitsluitend bij LAL van negen uur ‘s ochtends tot kwart na twaalf. Op dinsdag en donderdag kwam er dan ook nog een conversatieklas bij van 1 uur tot half drie (bij LAL) en een avondles van kwart na zes tot kwart na acht (bij Stafford House). Voor de doorsnee werkmens zijn deze uren belachelijk weinig (een totaal van 22 uur werken per week) maar voor een leerkracht is dit wel degelijk een voltijdse positie. Als beginnende leerkracht moet je daar nog de grondige voorbereiding van lessen bij tellen (wat voor mij ongeveer anderhalf uur per dag in beslag nam, afhankelijk van mijn naarstigheid), het zoeken van extra materiaal en persoonlijke evaluatie. Het duurdeeen tijdje vooraleer ik wist met welke grammatica studenten doorgaans moeilijkheden mee hebben, welke oefeningen in het boek niet super geschikt zijn om de grammatica te oefenen en hoe lang elke uitleg en oefening in beslag neemt. Maar rond februari/maart had ik het volledige boek reeds twee keer gegeven en dus werd het steeds gemakkelijker. Gelukkig maar, want nu kon ik meer tijd spenderen aan mijn conversatieklassen, die niet zo vlot verliepen als ik had gehoopt. Ik heb veel gelezen, veel gepraat en overlegd met collega’s, veel opgezocht op het internet over de verschillende manier om studenten Engels te laten praten, en tot op heden is dat met wisselend succes. Als je met vier studenten van Saoedi-Arabië zit met allemaal een verschillend niveau van Engels en niet al te veel motivatie om deel te nemen aan de les, is het niet bepaald gemakkelijk om ze allemaal Engels te doen spreken. Maar over het algemeen zijn mijn klassen toch een redelijk succes, denk ik. De studenten leren nieuwe dingen bij, ze hebben langzaam maar zeker respect gekregen voor mij en als ik aan het einde van de les vraag of ze zich hebben geamuseerd, is het antwoord 65% van de tijd ja.

Bij Stafford House liep alles zijn normale gangetje, na zes weken werden mijn intermediate studentenn upper-intermediate studenten en samen met hen begon ik vol goede moed aan niveau vijf. Een zestal weken geleden ben ik dan ook begonnen met zaterdag les te geven waardoor ik tot op vandaag 26 uur per week werk. Gelukkig was ik al zo ingewerkt in beide jobs dat het een kleine moeite was om die vier uur per week er nog bij te nemen. En het is weer extra geld dat ik kan sparen.
Op Stafford House ben ik dus ook een vaste waarde geworden, want op dinsdag en donderdag ga ik tussen mijn conversatieklas en avondklas niet naar huis, waardoor ik veel mensen ken die voltijds werken op Stafford House. Het verbaasde me dan ook niet echt toen ik in februari een aanbod kreeg om voltijds te werken bij Stafford House. Uiteindelijk ben ik niet op dat aanbod ingegaan, maar het was zeker een moeilijke keuze. Ik bleef mijn twee jobs als taalleerkracht combineren en was gelukkig. Maar het aanbod van Stafford House  bleef in mijn achterhoofd zitten, en een paar weken geleden nam ik de beslissing dat als ze me nogmaals een aanbod zouden doen, en het aanbod stond me aan, ik ja zou zeggen.

Eenmaal ik die beslissing had gemaakt, leek alles wat meer op zijn plaats te vallen. Ik bracht Jon (de Academic Manager en zo ongeveer mijn baas) op de hoogte van mijn beslissing en gisteren kreeg ik dan ook het officiële aanbod. Ik was natuurlijk super tevreden, maar ook nerveus, want dat wou zeggen dat ik vandaag mijn ontslag moest indienen bij LAL Boston. *slik*
Gelukkig was Laura (de General Manager en zeker en vast mijn baas) super begripvol en kon ik met een gerust hart vertrekken.
Volgende week is dus mijn laatste week bij LAL Boston, daarna ga ik twee weken op vakantie (mama en papa bezoeken in de Galapagos en Quito op mijn eentje ontdekken) en daarna begin ik voltijds bij Stafford House.

Ik kijk er alvast naar uit en mijn medecollega’s zijn ook enthousiast om mij nu ‘s ochtends te zien. Ik ben benieuwd naar hoe het zal verschillen met LAL Boston en hou jullie op de hoogte van hoe het mij vergaat in Boston!
Eén ding is zeker: terugkomen naar België staat niet direct op de agenda. (Behalve dan voor de feestdagen).

Vele groeten vanuit Boston!

Advertisements

One thought on “Veranderingen op til”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s