New England road trip deel 2 (Saint John, Canada-Augusta-Montpelier-Woodstock-Boston-New York))

De roadtrip van Bertrand en mij is al zo’n drie maanden achter de rug en het is hoog tijd dat ik jullie weer wat meer details geven over wat we na Canada allemaal hebben gedaan.

Na slechts 1 dag Canada was het weer tijd om de VS binnen te rijden richting Augusta, Maine (donderdag 5 november). Na de vlotte oversteek van de VS naar Canada had ik verwacht dat de oversteek van Canada naar de VS in een mum van tijd zou verlopen, maar daar heb ik me toch serieus mispakt. We werden tegen gehouden aan de Amerikaanse grens en daar was het documenten afgeven, verklaren wat we bij hadden in onze frigobox, uitstappen en binnen wachten. Jullie herinneren het zich misschien niet meer, maar ik noch Bertrand hadden een kredietkaart om de auto te huren, dus had mijn vriendin Kenna de hare geleend. De grensagenten trokken grote ogen toen ik uitlegde dat zij de auto voor ons had gehuurd omdat wij geen kredietkaart hadden, zeker omdat ik zo dom was om te zeggen dat ik haar nog maar een kleine twee maand kende. Ze moesten ook een paar keer kijken naar Bertrand zijn paspoort want daar staan nogal veel stempels in van al zijn reizen en al dit gecombineerd met het feit dat we in totaal 1 dag in Canada waren geweest, het was op z’n minst verdacht… Ik dacht al bij mezelf dat ik zou moeten bellen naar Kenna om het grote misverstand uit te klaren, maar na een drietal kwartier mochten we dan eindelijk terug naar onze auto en waren we onderweg naar Maine. Bertrand was duidelijk blij om weer in Amerika te zijn en kocht meteen een dozijn donuts. Ik heb het gehouden bij een milkshake.2015-11-05 15.28.31

Bertrand en ik hadden een Frans-Canadese/Amerikaanse familie gevonden in Gardiner waar we bij konden slapen en dat was een heuse ervaring. We hebben appels geraapt, met de kinderen gespeeld (twee jongens van drie en vijf denk ik), Bertrand heeft een poging gedaan om slacklining te doen (wat er niet gemakkelijk uit zag) en we hebben huisgemaakte cider gedronken. Ze zijn zeer milieubewust, wat je onder andere merkt aan het composterend toilet. (Spoiler alert: wat volgt lees je beter niet als je aan het eten bent.) Wat je je daar moet bij voorstellen is een emmer onder een wc-bril waar je eerst normaal naar toilet gaat en dan in plaats van door te trekken kap je er een goede schep zaagsel bovenop (tegen de geur) en klaar is kees. De emmer wordt dan uiteraard op tijd geleegd. Ze hadden ook een zelfgemaakte sauna waar Bertrand en ik met veel plezier gebruik van hebben gemaakt en daarna hebben we samen met kindjes naar Aladdin gekeken. Al bij al een toffe avond! En ik heb voor het eerst tofu gegeten, terwijl ik daar normaal echt geen fan van ben maar met wat saus en groentjes is het wel oké. 🙂
Die ochtend (vrijdag 6 november) zijn we op hun aanraden naar de A1 Diner gaan ontbijten, zowat het enige toeristische dat daar te doen valt. Ze hebben geen website, maar hier is de link van Tripadvisor.
Hier enkele foto’s van een slaperig dorpje onderweg:

Na ons ontbijt hebben we afscheid genomen van de familie en rond de middag waren we onderweg naar Montpelier. In Montpelier vonden we geen couchsurfers om ons op te vangen, dus waren we genoodzaakt om een goedkope motel te vinden en die hebben we dan gevonden in Barre. In Barre is er niets te doen maar omdat ons motel een superkoopje was besloten we om eens goed te gaan eten in Montpelier zelf. Al snel vond ik op het internet een restaurant dat er de moeite waard uit zag: NECI on Main. Het restaurant wordt gerund door de studenten van de New England Culinary Institute en ze hebben niet teleurgesteld. Bertrand en ik hebben het dan ook niet gelaten om $20 te sponsoren om de studenten een duwtje in de rug te geven.

De volgende dag (zaterdag 7 november) waren we dan onderweg naar Woodstock, Vermont,maar niet zonder een tussenstop in Green Mountain & Finger Lakes National Forest. Het moest een gematigde wandeling worden van een tweetal uur, maar omdat er geen duidelijke bordjes stonden en we geen plannetje hadden, werd het een wandeling van bijna vier uur. Maar we waren gelukkig voor donker uit het bos en weer bij de auto. Ondanks het feit dat we verloren zijn gelopen en een groot stuk opnieuw hebben moeten doen, was het wel een mooie wandeling! Kijk zelf maar:

 

Ik had voor we op onze roadtrip vertrokken al gezien dat de Ben&Jerry’s fabriek in Vermont was, maar was dat helemaal uit het oog verloren tot we opeens een bordje passeerden met daarop een pijl richting de fabriek. Dat konden we natuurlijk niet laten liggen. We kochten er een ticketje ($3), stuurden een bericht naar onze host van de avond en vijf minuten later kregen we alles te horen over Ben&Jerry’s. Het was echt tof en ik heb toch veel geleerd. Ondanks het feit dat Ben&Jerry’s nu supergroot is, zijn ze klein begonnen en steunen ze nog steeds kleine bedrijven. De oprichters (Ben & Jerry) zijn ondertussen al in de 80 maar ze komen af en toe nog kijken hoe het er aan toe gaat. Het beste gedeelte van de tour waren uiteraard de gratis “proevertjes”. En je kan niet uit fabriek vertrekken zonder ijscrème…

Bertrand ijscreme
(Het heeft eventjes geduurd tegen dat ik een goede foto had, en het begon een beetje op Bertrand zijn zenuwen te werken dat hij van mij er kweetniehoecontent moest uitzien)

2015-11-07 16.49.36
Smaken die waren, maar niet meer zijn :/

Daarna zijn we uiteindelijk bij Jake en zijn vrienden in Woodstock geraakt en het was best wel een toffe avond. We hebben Exploding Kittens gespeeld, aan een kampvuur gezeten en muziek gemaakt. Het enige jammere was dat iedereen aan het drinken was, maar Bertrand en ik hadden geen alcohol bij en kregen ook niets aangeboden, dus terwijl iedereen steeds zatter werd, werd ik voornamelijk steeds moeër… Toch heb ik samen met Bertrand als een van de laatste uitgehouden en na een snelle douche om de geur van de rook uit ons haar te wassen, doken we ons bed in.

Op zondag 8 november waren we weer op weg naar Boston, maar niet zonder een tussenstop in Salem om de tentoonstelling van Theo Jansen zijn strandbeesten te bezoeken. Ik had er nog nooit van gehoord maar Bertrand zijn enthousiasme was aanstekelijk en ik heb echt genoten van de tentoonstelling. Het is echt heel interessant om te zien hoe de kunstenaar/uitvinder pvc-buizen omtovert tot heuse constructies met mechanismen waarvan mijn hoofd gaat draaien. Hier zijn een paar foto’s van Bertrand die met een strandbeest wandelt, om ze te zien in hun “natuurlijke habitat”, klik hier.

Na de tentoonstelling zijn we dan op aanraden van mama naar het shoppingcenter van Burlington geweest en hebben eens gezien wat er zo speciaal was aan The Cheesecake Factory. Na twee stukken (een per persoon) van Amerikaans proporties (ongeveer twee keer zo groot als die van opa in Aalst) hadden we gegeten voor de rest van de dag en waren we onderweg naar Boston city. ‘s Avonds kwamen we dan moe maar tevreden aan in onze airBnB en hebben we de auto leeg gemaakt want die moest de volgende ochtend terug. Het was eventjes sleuren met al het gerief, maar na een paar keer trappen lopen, was dat ook al weer achter de rug.

Maandag 9 november hebben we dan de auto terug gebracht en de Harvard campus en het Isabella Stewart Gardner Museum bezocht, een beetje te duur naar mijn zin maar wel de moeite waard als je van voornamelijk Italiaanse kunst houdt. Ze hebben ook een hele mooie binnentuin waar het altijd zomer lijkt.

Omdat we de eerste keer ook te laat waren om de trappen van Bunker Hill Monument te beklimmen, hebben we dat die dag dan ook gedaan. Ik had gehoopt op een iets mooier uitzicht helemaal vanboven, maar het was toch wel leuk om bovenaan met nog wat andere mensen te bekomen van de 294 trappen.

IMG_1469
Bunker Hill Monument van onderaan

IMG_1468

IMG_1467
Bunker Hill Monument uitzicht bovenaan

‘s Avonds hebben we dan Sally en Kenna uitgenodigd om te komen eten in onze zeer beperkte airBnB maar jammerlijk genoeg had Bertrand hem zich een beetje mispakt aan hoe pikant de pepers waren die we hadden… Die avond heb ik geleerd dat ik vrijwel zonder problemen in Thailand zou kunnen leven (afin, als het op eten aankomt toch) en zelfs Bertrand moest met verbazing toekijken naar het (schijnbaar) gemak waarmee ik mijn bord (bijna) leeg at.

Op dinsdag 10 november waren we dan onderweg naar een paar dagen NY. Ik had een toffe airBnB gevonden en nadat we ons even opnieuw hadden georiënteerd waren we onderweg. Dinsdag zijn we naar het World Trade Center memorial museum geweest en zonder het te beseffen kwamen we net op tijd om gratis tickets te bemachtigen die elke dinsdag tussen 6 en 8 worden uitgedeeld. Het was een lange rij, maar uiteindelijk hadden we dan ons kaartje en konden we naar binnen! Ik had de eerste keer blijkbaar een groot stuk gewoon overgeslagen (zonder het te beseffen uiteraard) dus ik was aangenaam verrast. Het is niet bepaald vrolijk, maar dat wist ik al van de vorige keer en ik heb veel bijgeleerd, dus ik was tevreden.
Woensdag zijn we naar het Guggenheim geweest, waar er een tentoonstelling was van Alberto Burri en ik vond het bijzonder interessant. Niet altijd mijn ding en Bertrand en ik waren het zelden eens over wat we mooi vonden, maar des goûts et des couleurs, on ne discute pas’. Oordeel zelf wat je ervan denkt:

Na het Guggenheim zei we naar het American Museum of Natural History geweest omdat ik vorige keer enkel de exhibitie van indrukwekkende dieren en de dinosaurussen had gezien en toch wel het gevoel had dat er veel meer te zien was. Toen ik zag dat er een “exhibitie” was met echte vlinders, was ik verkocht. Ik bedoel, rondlopen in een serre met levende vlinders, wie zegt daar nu nee tegen?

We zijn ook naar de hal geweest waar ze zoogdieren tentoonstellen die zijn opgezet in hun natuurlijke habitat, best wel indrukwekkend en leerrijk! De hal is nogal groot en ook al had ik de hele dag in dat museum kunnen rondlopen, Bertrand had een beetje genoeg van al die musea en wou nog wat genieten van het mooie weer voor hij terug naar België vertrok. We zijn dan nog naar de dinosaurussen gaan kijken en zijn dan een frisse neus gaan scheppen in Central Park voor we terug naar het appartement gingen om Bertrand zijn rugzak te halen en een uurtje later heb ik hem veilig en met tranen in de ogen op het vliegtuig gezet. Gelukkig had ik Taylor Swift en Omi om mij gezelschap te houden op de Greyhound terug naar Boston.

Zo, dat was het dan, enorm veel maar ik beloof plechtig om wat meer te schrijven in 2016!
Hou dus zeker mijn blog in de gaten om te weten wat ik nu allemaal uitspook in Boston!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s