Liability issues

They say the USA is a “sue-happy” country, and having lived here for a couple of months, I tend to agree with that statement. It’s not that I have proof or anything, but whenever I go out for dinner with friends or grab a quick lunch after work, my attention is always drawn to that one line you can find on every. single. (food) menu.

“Consuming raw or undercooked foods such as meat, poultry, fish, shellfish, and eggs may increase your risk of food borne illness.”

All of this is done so the restaurant/chef/waiter cannot be held liable just in case someone does order a steak rare and gets sick. This way the customer is at fault when they get salmonella, food poisoning or some other food borne illness, as Americans call it.

Or that time when it started freezing and I was texting with my mom and she told me: “Well, if you slip and break something, you can always sue them.”
And I just knew that this has happened before, but I also think sued homeowners have started sueing the city because every person on my street got a bag of salt delivered right before the snow it, just to make sure everyone had the means of keeping the sidewalk in front of their house free of snow and ice and thus no longer a liability issue.

All of these liability issues, I’m always going to find them funny and bizarre at the same time.

The USA, it’s a strange country.

Advertisements

Problemen met aansprakelijkheid

Ze zeggen dat de VS een land is waar mensen elkaar een rechtszaak aansmeren voor het minste, en nu ik hier een aantal maanden woon, heb ik de neiging om hier akkoord mee te gaan. Ik heb geen concreet bewijs, maar als ik iets ga eten met vrienden na het werk, wordt mijn aandacht altijd getrokken naar dat ene zinnetje dat op elk menu te vinden is.

“Rauwe of onvoldoende gekookte etenswaren consumeren zoals vlees, gevogelte, vis, zeevruchten en eieren kan het risico van etens-gerelateerde ziektes verhogen.”

Dit wordt allemaal gedaan zodat het restaurant/de chef/ober niet aansprakelijk kan worden gehouden voor het geval dat iemand zijn steak bleu bestelt en ziek wordt. Zo is de klant verantwoordelijk wanneer hij salmonella, voedselvergiftiging of een andere etens-gerelateerde ziekte krijgt.

Of die keer dat het begon te vriezen en ik aan het Whatsapp’en was met mijn mama en ze zei: “Je weet dat je iemand kan aanklagen als je valt en iets breekt eh.”
En ik wist gewoon dat dit al eerder is gebeurd, maar ik denk ook dat aangeklaagde huiseigenaars de stad al hebben aangeklaagd, gewoon omdat iedereen in mijn straat een zak met zout heeft gekregen vlak voor de sneeuwstorm in Boston deze maand. En dat kan gezien worden als vriendelijk van de stad, of dat kan gezien worden als de stad die zijn voorzorgen neemt zodat mensen niet kunnen zeggen dat ze niet de nodige middelen hadden om het ijs en de sneeuw van hun stoep te houden en zo problemen met aansprakelijkheid vermijden.

Al deze problemen met aansprakelijkheid, ik ga ze toch altijd grappig en vreemd vinden tegelijkertijd.

Amerika, het is toch een vreemd land.

Eating with a fork

I’ve been in the States for about five months, and something strange that I noticed Saturday yet again is that people here usually eat with just a fork and put their other hand in their lap (most of the time the left one, unless you’re left-handed obviously). In Belgium this is considered extremely rude, whereas here in the US it’s strange and even impolite if you use both fork and knife while eating. It’s gonna take a while before I eat with only a fork , even in the comfort of my “own” home I still use fork and knife. How else can you get that last bit of food on your plate? (Unless you have a special tool to push your food on your fork, but so far I haven’t met anyone in Belgium, apart from my mother’s side of the family who knows what I’m talking about, let alone here)

The USA, it’s a strange country.

Eten met een vork

Ik ben nu ongeveer vijf maanden in de VS en iets wat me zaterdag nog maar een keer is opgevallen, is dat mensen hier altijd alleen met een vork eten en hun andere hand (meestal de linker, tenzij je linkshandig bent) onder tafel op hun schoot leggen. In België wordt dit beschouwd als uiterst onbeleefd, terwijl het hier als vreemd en soms zelf onbeleefd wordt gezien als je je bestek met beide handen vast neemt. Het zal voor mij toch nog eventjes duren vooraleer ik alleen met een vork eet, zelfs in het gemak van mijn “eigen” huis eet ik nog altijd met mes en vork. Hoe krijg je anders in godsnaam dat laatste restje eten op je vork? (Tenzij misschien met een duwertje, maar voorlopig heb ik nog niemand ontmoet buiten de familie Strickx die dat kent…)

Amerika, het is toch een vreemd land.

 

New England roadtrip part 2 (Saint John, Canada-Augusta-Montpelier-Woodstock-Boston-New York)

It’s been three months since Bertrand and I went on our roadtrip and I think it’s high time for some more details on all of the things we did after Canada.

After just one day in Canada it was time to cross the US border once more. Seeing it took us only a couple of minutes to cross into Canada, I thought this would be a piece of cake. Obviously I was wrong. We were stopped at the American border and there we had to show our documents, declare what we were carrying in our cooler, get out of the car and wait inside. You might’ve forgotten that neither Bertrand nor I had a credit card to rent the car, so my friend Kenna had been nice enough to lend us hers. The border patrol agents did a double take when I explained she’d rented the car for us, especially because I was stupid enough to tell them I’d only known her for two months. Bertrand’s passport was also slightly worrying to them because he had quite a lot of stamps from all of his travelling and that coupled with the fact that we only spent one day in Canada, it was all suspicious to say the least. For a while I kept thinking to myself I would have to call Kenna so she could explain the whole thing, but after about 45 minutes they let us go and we were on our way to Augusta, Maine (Thursday 5th of November). Bertrand was obviously happy to be back in America and bought a dozen donuts to celebrate. I just had a burger king milkshake 🙂
2015-11-05 15.28.31

Bertrand and I had found a French-Canadian/American family in Gardiner where we could stay with and that was an experience on it’s own. We picked apples in the yard, played with the kids (two boys of three and five), Bertrand tried to do some slacklining (which looked difficult) and we drank some home-made cider. They try to live as eco-friendly as possible, which is why they have a self-composting toilet. (spoiler alert: what follows is better not read when eating). This is a bucket underneath a toilet seat in which you do your business and when you’re finished instead of flushing, you put a scoop of sawdust on top it and you’re done. The bucket is obviously emptied in time. They also had a selfmade sauna of which Bertrand and I took advantage and later we watched Aladdin with the kids. I also ate tofu for the first time and even though I’m not really  big on tofu, with some sauce and vegetables it’s not too bad.
That morning our hosts recommended we go to the A1 diner for breakfast, pretty much the only thing you can do there. They don’t have a website, but here is the link from Tripadvisor.
Here are some pictures of a sleepy little town on the way:


After breakfast we said goodbye to our hosts and around noon we were on our way to Montpelier, Vermont. Unfortunately we couldn’t find any couchsurfers so we went hunting for a cheap but still decent motel, which we found in Barre. There’s nothing to do in Barre but because our motel was such a good deal, we decided to go out for a nice dinner in Montpelier. Pretty fast I found a restaurant that looked worth a visit: NECI on Main. The restaurant is run by students of the New England Culinary Institute and they didn’t dissappoint. Bertrand and I consequently decided to donate $20 to support them.

The next day (Saturday 7th of November) we were on our way to Woodstock, Vermont but not without stopping in Green Mountain & Finger Lakes National Forest. It was supposed to be a moderate walk of maybe two hours, but because there were hardly any indicators and we didn’t have a map, it turned into a walk of nearly four hours. Luckily we made it back to our car before dark. Despite the fact we got lost and had to double back for a long part of the walk, it was very nice. Take a look yourself:


Before we left on our roadtrip I’d seen that the Ben&Jerry’s factory was in Vermont, but I’d completely forgotten it until we suddenly saw a sign pointing us in the direction of the factory. That was of course an opportunity we couldn’t miss. We turned our car, bought a ticket ($3), sent a message to our host we were going to be late and five minutes later we were learning all about Ben&Jerry’s. It was really fun and I learned a lot. Even though they’re a huge company now, they started out small and still support small businesses. The founders (Ben and Jerry) are well in their eighties by now but they still come and visit once in a while to see how everything’s going. The best part of the tour were obviously the free samples! And you can’t leave the factory without some ice cream for the road…


After that we arrived at Jake and his friends’ house in Woodstock and it was a pretty fun evening. We played Exploding Kittens, sat by a campfire and made some music. The only sad part was that everyone was drinking, but Bertrand and I didn’t bring any alcohol and no one offererd, so while everyone was getting more and more drunk, I was just getting more and more tired. However, Bertrand and I were one of the last ones to leave and after a quick shower to wash the smell of campfire smoke out of our hair, we went to bed.

On Sunday the 8th of November we were headed back to Boston, but not without a quick stop in Salem to go see the exhibition of Theo Jansen’s Strandbeests. I had never heard of it before but Bertrand his enthousiasm was catching and I really enjoyed our visit. It’s very interesting to see how the artist/inventor takes cheap plastic tubes and turns them into big constructions that make my head spin. Here are a couple of pictures of Bertrand walking with one, but to see them in their “natural environment”, click here.


After the exhibition we went to Burlington shopping mall and checked out what was so special about the Cheesecake Factory. After two pieces (one per person) of American proportions we had eaten for the rest of the day and were on our way to Boston city. That evening we arrived in our airBnB and emptied the car because we had to return it the next day. It took us a couple of times walking up and down the stairs but we eventually managed to clean everything out.

On Monday (November 9th) we brought back the car and visited the Harvard campus and the Isabella Stewart Garnder Museum. Personally I thought the museum was too expensive but worth the visit if you enjoy Italian art. They also have a very nice indoor garden where it always looks like summer.

 

Because we were too late to climb the steps of Bunker Hill Monument the first time, we did it the second time around. I had hoped for a slightly prettier view up top, but it was nice to stand up there huffin’ and puffin’ with some other people who had also just climbed the 294 steps.

In the evening we invited Sally and Kenna for dinner in our very limited airBnB but unfortunately Bertrand had misjudged the spicyness of the peppers we used… That night I learned that I could probably live in Thailand without any food problems and even Bertrand was quite surprised at the (apparent) ease with which I (almost) finished my plate.


On Tuesday November 10th we were on our way for a couple of days in NY. I had found a nice airBnB and after regrouping we were ready to discover the city. We visited the World Trade Center Memorial Museum and without realizing it we had a chance to get free entrance tickets that are handed out every Tuesday between six and eight. It was a long wait but eventually we had our tickets and were able to go inside. The first time I went I had apparently missed quite a large part of the museum (without realizing it of course) so I was happily surprised. It’s not a very happy museum but I knew that from my first visit and I learned a lot, so I was happy by the time we left the museum.
On Wednesday we went to the Guggenheim, where there was an exhibition of Alberto Burri and I thought it was particularly interesting. The works of art weren’t always to my liking and Bertrand and I rarely agreed on what we liked, but that’s art. Why don’t you be the judge of it:

After the Guggenheim we went to the American Museum of Natural History because I only saw the exhibition on strange animals and the dinosaurs, and I had a feeling there was so much more to the museum. When I saw there was an “exhibition” with real butterflies, I was sold. I mean, who can say no to walking around in a cage with living butterflies?

We also went to the hall of mammals where they exhibit taxidermied mammals in their natural environment, pretty impressive and especially educational. The hall is quite extensive and I could’ve spend the rest of the day in that museum but Bertrand wanted to catch some fresh air so after we went to go see the dinosaurs we took a walk in Central Park. After that it was back to the appartment so Bertrand could pick up his stuff and an hour later I said goodbye to him at the airport. Saying goodbye wasn’t easy after spending two weeks in his company, but luckily I had Taylor Swift and Omi to keep me company on the Greyhound back to Boston.

That was our roadtrip, I know it’s quite a lot but I solemnly promise I will write more in 2016. There are quite a few updates coming up, so keep a close eye on my blog/Facebook.

New England road trip deel 2 (Saint John, Canada-Augusta-Montpelier-Woodstock-Boston-New York))

De roadtrip van Bertrand en mij is al zo’n drie maanden achter de rug en het is hoog tijd dat ik jullie weer wat meer details geven over wat we na Canada allemaal hebben gedaan.

Na slechts 1 dag Canada was het weer tijd om de VS binnen te rijden richting Augusta, Maine (donderdag 5 november). Na de vlotte oversteek van de VS naar Canada had ik verwacht dat de oversteek van Canada naar de VS in een mum van tijd zou verlopen, maar daar heb ik me toch serieus mispakt. We werden tegen gehouden aan de Amerikaanse grens en daar was het documenten afgeven, verklaren wat we bij hadden in onze frigobox, uitstappen en binnen wachten. Jullie herinneren het zich misschien niet meer, maar ik noch Bertrand hadden een kredietkaart om de auto te huren, dus had mijn vriendin Kenna de hare geleend. De grensagenten trokken grote ogen toen ik uitlegde dat zij de auto voor ons had gehuurd omdat wij geen kredietkaart hadden, zeker omdat ik zo dom was om te zeggen dat ik haar nog maar een kleine twee maand kende. Ze moesten ook een paar keer kijken naar Bertrand zijn paspoort want daar staan nogal veel stempels in van al zijn reizen en al dit gecombineerd met het feit dat we in totaal 1 dag in Canada waren geweest, het was op z’n minst verdacht… Ik dacht al bij mezelf dat ik zou moeten bellen naar Kenna om het grote misverstand uit te klaren, maar na een drietal kwartier mochten we dan eindelijk terug naar onze auto en waren we onderweg naar Maine. Bertrand was duidelijk blij om weer in Amerika te zijn en kocht meteen een dozijn donuts. Ik heb het gehouden bij een milkshake.2015-11-05 15.28.31

Bertrand en ik hadden een Frans-Canadese/Amerikaanse familie gevonden in Gardiner waar we bij konden slapen en dat was een heuse ervaring. We hebben appels geraapt, met de kinderen gespeeld (twee jongens van drie en vijf denk ik), Bertrand heeft een poging gedaan om slacklining te doen (wat er niet gemakkelijk uit zag) en we hebben huisgemaakte cider gedronken. Ze zijn zeer milieubewust, wat je onder andere merkt aan het composterend toilet. (Spoiler alert: wat volgt lees je beter niet als je aan het eten bent.) Wat je je daar moet bij voorstellen is een emmer onder een wc-bril waar je eerst normaal naar toilet gaat en dan in plaats van door te trekken kap je er een goede schep zaagsel bovenop (tegen de geur) en klaar is kees. De emmer wordt dan uiteraard op tijd geleegd. Ze hadden ook een zelfgemaakte sauna waar Bertrand en ik met veel plezier gebruik van hebben gemaakt en daarna hebben we samen met kindjes naar Aladdin gekeken. Al bij al een toffe avond! En ik heb voor het eerst tofu gegeten, terwijl ik daar normaal echt geen fan van ben maar met wat saus en groentjes is het wel oké. 🙂
Die ochtend (vrijdag 6 november) zijn we op hun aanraden naar de A1 Diner gaan ontbijten, zowat het enige toeristische dat daar te doen valt. Ze hebben geen website, maar hier is de link van Tripadvisor.
Hier enkele foto’s van een slaperig dorpje onderweg:

Na ons ontbijt hebben we afscheid genomen van de familie en rond de middag waren we onderweg naar Montpelier. In Montpelier vonden we geen couchsurfers om ons op te vangen, dus waren we genoodzaakt om een goedkope motel te vinden en die hebben we dan gevonden in Barre. In Barre is er niets te doen maar omdat ons motel een superkoopje was besloten we om eens goed te gaan eten in Montpelier zelf. Al snel vond ik op het internet een restaurant dat er de moeite waard uit zag: NECI on Main. Het restaurant wordt gerund door de studenten van de New England Culinary Institute en ze hebben niet teleurgesteld. Bertrand en ik hebben het dan ook niet gelaten om $20 te sponsoren om de studenten een duwtje in de rug te geven.

De volgende dag (zaterdag 7 november) waren we dan onderweg naar Woodstock, Vermont,maar niet zonder een tussenstop in Green Mountain & Finger Lakes National Forest. Het moest een gematigde wandeling worden van een tweetal uur, maar omdat er geen duidelijke bordjes stonden en we geen plannetje hadden, werd het een wandeling van bijna vier uur. Maar we waren gelukkig voor donker uit het bos en weer bij de auto. Ondanks het feit dat we verloren zijn gelopen en een groot stuk opnieuw hebben moeten doen, was het wel een mooie wandeling! Kijk zelf maar:

 

Ik had voor we op onze roadtrip vertrokken al gezien dat de Ben&Jerry’s fabriek in Vermont was, maar was dat helemaal uit het oog verloren tot we opeens een bordje passeerden met daarop een pijl richting de fabriek. Dat konden we natuurlijk niet laten liggen. We kochten er een ticketje ($3), stuurden een bericht naar onze host van de avond en vijf minuten later kregen we alles te horen over Ben&Jerry’s. Het was echt tof en ik heb toch veel geleerd. Ondanks het feit dat Ben&Jerry’s nu supergroot is, zijn ze klein begonnen en steunen ze nog steeds kleine bedrijven. De oprichters (Ben & Jerry) zijn ondertussen al in de 80 maar ze komen af en toe nog kijken hoe het er aan toe gaat. Het beste gedeelte van de tour waren uiteraard de gratis “proevertjes”. En je kan niet uit fabriek vertrekken zonder ijscrème…

Bertrand ijscreme
(Het heeft eventjes geduurd tegen dat ik een goede foto had, en het begon een beetje op Bertrand zijn zenuwen te werken dat hij van mij er kweetniehoecontent moest uitzien)

2015-11-07 16.49.36
Smaken die waren, maar niet meer zijn :/

Daarna zijn we uiteindelijk bij Jake en zijn vrienden in Woodstock geraakt en het was best wel een toffe avond. We hebben Exploding Kittens gespeeld, aan een kampvuur gezeten en muziek gemaakt. Het enige jammere was dat iedereen aan het drinken was, maar Bertrand en ik hadden geen alcohol bij en kregen ook niets aangeboden, dus terwijl iedereen steeds zatter werd, werd ik voornamelijk steeds moeër… Toch heb ik samen met Bertrand als een van de laatste uitgehouden en na een snelle douche om de geur van de rook uit ons haar te wassen, doken we ons bed in.

Op zondag 8 november waren we weer op weg naar Boston, maar niet zonder een tussenstop in Salem om de tentoonstelling van Theo Jansen zijn strandbeesten te bezoeken. Ik had er nog nooit van gehoord maar Bertrand zijn enthousiasme was aanstekelijk en ik heb echt genoten van de tentoonstelling. Het is echt heel interessant om te zien hoe de kunstenaar/uitvinder pvc-buizen omtovert tot heuse constructies met mechanismen waarvan mijn hoofd gaat draaien. Hier zijn een paar foto’s van Bertrand die met een strandbeest wandelt, om ze te zien in hun “natuurlijke habitat”, klik hier.

Na de tentoonstelling zijn we dan op aanraden van mama naar het shoppingcenter van Burlington geweest en hebben eens gezien wat er zo speciaal was aan The Cheesecake Factory. Na twee stukken (een per persoon) van Amerikaans proporties (ongeveer twee keer zo groot als die van opa in Aalst) hadden we gegeten voor de rest van de dag en waren we onderweg naar Boston city. ‘s Avonds kwamen we dan moe maar tevreden aan in onze airBnB en hebben we de auto leeg gemaakt want die moest de volgende ochtend terug. Het was eventjes sleuren met al het gerief, maar na een paar keer trappen lopen, was dat ook al weer achter de rug.

Maandag 9 november hebben we dan de auto terug gebracht en de Harvard campus en het Isabella Stewart Gardner Museum bezocht, een beetje te duur naar mijn zin maar wel de moeite waard als je van voornamelijk Italiaanse kunst houdt. Ze hebben ook een hele mooie binnentuin waar het altijd zomer lijkt.

Omdat we de eerste keer ook te laat waren om de trappen van Bunker Hill Monument te beklimmen, hebben we dat die dag dan ook gedaan. Ik had gehoopt op een iets mooier uitzicht helemaal vanboven, maar het was toch wel leuk om bovenaan met nog wat andere mensen te bekomen van de 294 trappen.

IMG_1469
Bunker Hill Monument van onderaan

IMG_1468

IMG_1467
Bunker Hill Monument uitzicht bovenaan

‘s Avonds hebben we dan Sally en Kenna uitgenodigd om te komen eten in onze zeer beperkte airBnB maar jammerlijk genoeg had Bertrand hem zich een beetje mispakt aan hoe pikant de pepers waren die we hadden… Die avond heb ik geleerd dat ik vrijwel zonder problemen in Thailand zou kunnen leven (afin, als het op eten aankomt toch) en zelfs Bertrand moest met verbazing toekijken naar het (schijnbaar) gemak waarmee ik mijn bord (bijna) leeg at.

Op dinsdag 10 november waren we dan onderweg naar een paar dagen NY. Ik had een toffe airBnB gevonden en nadat we ons even opnieuw hadden georiënteerd waren we onderweg. Dinsdag zijn we naar het World Trade Center memorial museum geweest en zonder het te beseffen kwamen we net op tijd om gratis tickets te bemachtigen die elke dinsdag tussen 6 en 8 worden uitgedeeld. Het was een lange rij, maar uiteindelijk hadden we dan ons kaartje en konden we naar binnen! Ik had de eerste keer blijkbaar een groot stuk gewoon overgeslagen (zonder het te beseffen uiteraard) dus ik was aangenaam verrast. Het is niet bepaald vrolijk, maar dat wist ik al van de vorige keer en ik heb veel bijgeleerd, dus ik was tevreden.
Woensdag zijn we naar het Guggenheim geweest, waar er een tentoonstelling was van Alberto Burri en ik vond het bijzonder interessant. Niet altijd mijn ding en Bertrand en ik waren het zelden eens over wat we mooi vonden, maar des goûts et des couleurs, on ne discute pas’. Oordeel zelf wat je ervan denkt:

Na het Guggenheim zei we naar het American Museum of Natural History geweest omdat ik vorige keer enkel de exhibitie van indrukwekkende dieren en de dinosaurussen had gezien en toch wel het gevoel had dat er veel meer te zien was. Toen ik zag dat er een “exhibitie” was met echte vlinders, was ik verkocht. Ik bedoel, rondlopen in een serre met levende vlinders, wie zegt daar nu nee tegen?

We zijn ook naar de hal geweest waar ze zoogdieren tentoonstellen die zijn opgezet in hun natuurlijke habitat, best wel indrukwekkend en leerrijk! De hal is nogal groot en ook al had ik de hele dag in dat museum kunnen rondlopen, Bertrand had een beetje genoeg van al die musea en wou nog wat genieten van het mooie weer voor hij terug naar België vertrok. We zijn dan nog naar de dinosaurussen gaan kijken en zijn dan een frisse neus gaan scheppen in Central Park voor we terug naar het appartement gingen om Bertrand zijn rugzak te halen en een uurtje later heb ik hem veilig en met tranen in de ogen op het vliegtuig gezet. Gelukkig had ik Taylor Swift en Omi om mij gezelschap te houden op de Greyhound terug naar Boston.

Zo, dat was het dan, enorm veel maar ik beloof plechtig om wat meer te schrijven in 2016!
Hou dus zeker mijn blog in de gaten om te weten wat ik nu allemaal uitspook in Boston!