I made it!

Na vier weken die tegelijkertijd voorbij zijn gevlogen en tergend traag gingen, ben ik er geraakt. Ik kan me niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik vier weken aan een stuk zo hard heb gewerkt, maar dat is nu dus officieel voorbij. Natuurlijk ben ik blij dat ik morgen niet om zes uur moet opstaan, maar het feit dat ik nu niet meer elke voormiddag in de les zit en elke namiddag les geef, wil ook zeggen dat ik mijn cursusgenootjes niet meer zo vaak ga zien, en dat maakt mij minder blij. Gelukkig zijn we met een paar die voorlopig in Boston blijven en ga ik niet hele dagen moederziel alleen zijn. De komende twee weken zijn mijn plannen behoorlijk beperkt: afspreken met vrienden, werk zoeken en een nieuwe woonplaats zoeken. Laten we hopen dat die laatste twee zonder al te veel problemen gaan.
Van donderdag 29 oktober tot woensdag 11 november komt Bertrand op bezoek en gaan we New England met de auto verkennen. Er zijn nog geen al te vaste plannen, maar Bertrand heeft de Lonely Planet gekocht en ik check het internet voor goede tips. We hebben tien dagen om te zien hoe ver we geraken 🙂 Ik kijk er naar uit, ik heb de Amerikaanse oostkust nog niet gezien en het is de ideale tijd om de prachtige natuur te ontdekken die New England te bieden heeft.
Ik ben nerveus voor wat er daarna komt, maar ik kijk er ook naar uit. De onafhankelijk die vast werk me zal bieden, wonen in Amerika, les geven, het zijn dingen waar ik al eventjes van droom. En ook al zal het niet gemakkelijk zijn om Bertrand te moeten missen, ik weet dat we sterk genoeg zijn om dit aan te kunnen. En ik ben hier natuurlijk niet alleen. Ik heb tijdens de cursus vrienden gemaakt die ik niet gauw zal vergeten, papa zijn Amerikaanse (AFS-) familie is er voor me, en nu ik de trotse eigenaar ben van een smartphone, zijn mijn zussen, ouders en Belgische vrienden ook niet veraf.
Pratend met al de mensen die ik hier heb leren kennen, besef ik nogmaals hoe geprivilegieerd ik ben opgegroeid. Ik heb tot mijn 25ste nooit huur moeten betalen of moeten zorgen voor mijn eigen eten, kleren of vervoer. Mijn ouders hebben al mijn opleidingen betaald en ik heb doorheen de jaren elke maand zakgeld gekregen. Maar tegelijkertijd hebben ze mij ook de waarde van geld leren kennen. Veel meer dan vroeger denk ik twee keer na voor ik iets koop, probeer ik actief op zoek te gaan naar korting en koop zoveel mogelijk in de goedkope supermarktketens. Ik weet dat ik mezelf gelukkig mag prijzen met zulke goede ouders! Ze hebben me zo goed mogelijk voorbereid op mijn avontuur als maar zijn kan en hebben hun eigen avontuur meer dan verdiend!
Danku mama en papa!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s